خبرگزاري آريا-گاردين نوشت: کساني که در آمريکا و اسرائيل با مذاکرات هسته اي با ايران به عنوان يک بازي حزبي کوتاه مدت برخورد مي کنند، امکان دستيابي به توافق را به خطر مي اندازند.
به گزارش خبرگزاري آريا،روزنامه گاردين در اينترنت امروز در سرمقاله اي نوشت: روابط بين باراک اوباما رئيس جمهور آمريکا و بنيامين نتانياهو نخست وزير اسرائيل هرگز عالي نبوده است. اما هفته هاي اخير نشان داد رابطه بين آمريکا و اسرائيل تا چه حد تنزل پيدا کرده است.
پس از نطق نتانياهو در کنگره آمريکا در حمله به ديپلماسي اوباما در قبال ايران و پس از آن که کاخ سفيد سخنان نتانياهو قبل از انتخابات را در رد تشکيل يک کشور فلسطيني و توصيف شهروندان فلسطيني اسرائيل به عنوان دشمن داخلي محکوم کرد، به نظر مي رسيد رابطه بين آنها ممکن نبود حادتر از اين باشد. اما اکنون اين رابطه حتي حادتر شده است. دولت آمريکا اکنون به تلاش نتانياهو براي پس گرفتن ادعاي اوليه خود در رد راه حل مبتني بر دو کشور اهميتي نمي دهد. همچنين اين هفته فاش شد که اسرائيل در مورد مذاکرات هسته اي غيرعلني با ايران، جاسوسي کرده و بخشي از آن اطلاعات را به نمايندگاني در کنگره که با رئيس جمهور خصومت دارند، منتقل کرده بود. با وجود تکذيب اين مسئله توسط دولت اسرائيل، اين امر نشان دهنده اوج بي اعتمادي بين اين دو متحد است.
جدل سياسي در واشنگتن فقط اوضاع را پيچيده تر مي سازد. درحالي که دولت آمريکا سعي دارد قبل از ضرب الاجل سي و يکم مارس با ايران به توافق برسد، توجهات به همان اندازه که بر نوع توافق احتمالي با ايران متمرکز است، به نحوه واکنش کنگره آمريکا نيز معطوف است و تيم اوباما به همان اندازه که با روحانيون ايران مذاکره مي کند، با سياستمداران آمريکا در حال بحث و گفتگو است. با توجه به اينکه کمتر از دو سال به پايان دوره رياست جمهوري اوباما و نياز مبرم به برجاي گذاشتن يک ميراث مجاب کننده در زمينه امور خارجي- فراتر از پيشرفت در روابط با کوبا- باقي است، اين مذاکرات اهميت بالايي براي رئيس جمهور آمريکا دارد.
جمهوري خواهان کنگره سعي داشته اند از توافق هسته اي با ايران جلوگيري بعمل آورند و اين تلاش ادامه دارد. اين رويکرد آنها تا حدي برگرفته از عزم شان براي جلوگيري از کسب هرگونه موفقيتي توسط اوباما است حتي اگر آن موفقيت در جهت منافع ملي آمريکا باشد. نامه اخير چهل و هفت سناتور به رهبر معظم ايران آميزه اي از کوته بيني، پيمان شکني و ساده لوحي بوده است.
اما همچنين دموکراتهايي در کنگره حضور دارند که واقعا درباره توافق هسته اي نگرانند، بويژه توافقي که در آن تضمين نشود که ايران هرگز به يک قدرت نظامي هسته اي تبديل نخواهد شد. دو دستگي سياسي به نحوي است که اين نظرات اغلب صراحتا بيان نمي شود. جمهوري خواهان به علت افراط گري شان نتوانسته اند اکثريتي را که براي بستن دستان رئيس جمهور نياز دارند، کسب نمايند.
اما اين رقابت حزبي به نحو خطرناکي يک مسئله مهم امنيت بين المللي را به يک مسئله سياسي تبديل کرده است. دولت اوباما نبايد اجازه دهد ملاحظات سياسي داخلي تعيين کننده مذاکرات کنوني در لوزان باشد.
اينکه چه کسي و با چه فوايد سياسي با ايران به توافق مي رسد، نبايد دغدغه اصلي باشد بلکه مسئله مهم بايد ماهيت چنين توافقي، تضمين هاي آن و قدرت آن در جلوگيري از اشاعه هسته اي در خاورميانه باشد. بسياري از تحرکات سياسي کنوني ناشي از نبود شفافيت در خصوص اين مسائل است. برخورد با برنامه هسته اي ايران يک مسئله راهبردي مربوط به امنيت جهاني است و نبايد در گرو بازيهاي سياسي کوتاه مدت- در هر جايي- باشد.