سمنوپزان؛ روایت عشق، نذر و ارادت به بانوی آب و آیینه

خبرگزاری آریا -بعضی آیین‌ها تنها یک رسم کهن نیستند؛ روایت عشق‌اند، روایت ایمان و پیوند ناگسستنی نسل‌ها با ریشه‌های فرهنگ و باورهایشان.
به گزارش خبرگزاری آریا، سمنوپزان، این آیین دیرینه و دلنشین، حکایت صبر و برکت است؛ حکایتی که در آن عطر گندم، گرمای آتش و همدلی دستان مردمان درهم می‌آمیزد تا سفره‌ای از مهر و ارادت به نام بانوی بی‌نشان، حضرت فاطمه زهرا (سلام‌الله‌علیها) گسترده شود. آیینی که سال‌هاست از دل خانه‌ها و به همت دلدادگان اهل‌بیت (ع)، نسل به نسل روایت شده و هنوز شعله عشق آن در دل خانواده‌های ایرانی روشن است.
در همین مسیر، نخستین مقصد ما خیابان خاوران بود؛ جایی که پای صحبت آقای محمدی نشستیم؛ مردی که بیش از نیم قرن از عمر خود را با عطر سمنو و نذر فاطمی گره زده است.
محمدی، پخت سمنو را نه صرفاً یک کار آشپزی، بلکه میراثی خانوادگی با قدمتی 54 ساله می‌داند؛ میراثی که ریشه در نذر پدرش برای شفای خواهر او دارد. به گفته وی، این سنت از همان روزهای نخست با عشق به اهل‌بیت (ع) آغاز شد و امروز به بخشی جدایی‌ناپذیر از خاطرات و هویت خانوادگی‌شان تبدیل شده است.
او در میان خاطراتش، از روزی گفت که گرفتار طوفانی سهمگین و خرابی خودرو شده بودند؛ حادثه‌ای که به باور او، نجات از آن به برکت عنایت و نگاه مهربان اهل‌بیت (ع) رقم خورد. روایت او، روایت دلی است که در فراز و نشیب زندگی، رشته ارادت خود را از دست نداده است.
محمدی با امیدواری از تصمیم دخترش برای ادامه این راه سخن گفت؛ امیدی که نشان می‌دهد سمنوپزان برای این خانواده، تنها یادگاری از گذشته نیست، بلکه امانتی برای سپردن به نسل آینده است.
اما روایت سمنوپزان به همین‌جا ختم نمی‌شود.
مقصد بعدی ما دیدار با آقای رستمی بود؛ مردی که بیش از 50 سال است پای دیگ سمنو ایستاده و با این آیین اصیل زندگی کرده است. او از کرامات اهل‌بیت (ع) در گوشه‌گوشه زندگی خود گفت و سمنوپزی را آیینی مقدس و آمیخته با پاکی نیت و احترام به ساحت حضرت فاطمه زهرا (س) دانست.
رستمی با تأکید بر قداست این نذر، معتقد است کسی که پای دیگ سمنو می‌ایستد، باید حرمت این لحظه را بداند؛ از همین رو بر وضو داشتن هنگام حضور بر بالای دیگ تأکید می‌کند، چرا که به باور او، اینجا سخن از نذری است که به نام بانوی بزرگ اسلام گره خورده است.
او سمنوپزان را فراتر از یک سنت محلی، بخشی از میراث ارزشمند فرهنگ ایرانی ـ اسلامی می‌داند؛ میراثی که در آن، ایمان، همدلی، خانواده و هویت تاریخی یک ملت در کنار هم معنا پیدا می‌کنند.
رستمی نیز در پایان، از شهروندان خواست با مشارکت و اهتمام بیشتر، در زنده نگه داشتن و گسترش این آیین کهن بکوشند تا این شعله پرفروغ، به دست نسل‌های آینده سپرده شود.
 سرانجام، آنچه از این دیدارها در خاطر می‌ماند، تنها عطر خوش سمنو نیست؛ قصه دست‌هایی است که سال‌ها به عشق حضرت زهرا (س) بر گرد دیگ نذر حلقه زده‌اند؛ قصه پدرانی که نذرشان را به فرزندان سپرده‌اند و مادرانی که برکت را با ایمان معنا کرده‌اند.
سمنوپزان، روایت زنده مردمانی است که باور دارند بعضی نذرها با گذر زمان کهنه نمی‌شوند؛ بلکه هر سال، با جوانه زدن گندم و روشن شدن آتش، دوباره جان می‌گیرند و از نسلی به نسل دیگر می‌رسند.
اینجا سمنو تنها شیرینی یک نذر نیست؛ طعم شیرین ارادت به بانویی است که نام و یادش، قرن‌هاست در جان و دل عاشقانش ریشه دوانده است.