خبرگزاری آریا - طرح جدید «چشم‌روشنی» یا همان طرح حمایت از مادران، آغاز پیمانی است میان تهران و خانواده‌ها؛ پیمانی برای اینکه در این کلان‌شهر، هیچ مادری در مسیر شیرین فرزندپروری، تنها نماند.
به گزارش خبرنگار مهر، در میان هیاهوی مداوم کلان‌شهر تهران، جایی که صدای تردد بی‌پایان خودروها و فعالیت کارگاه‌های ساختمانی سمفونی روزمره است، گاهی فراموش می‌کنیم که تهران بیش از آنکه مجموعه‌ای از بزرگراه‌ها و ساختمان‌ها باشد، یک «خانه» است. خانه‌ای که در تلاشی تازه، سعی دارد گرمای یک سنت دیرینه را به میزبانی از نسل‌های آینده پیوند بزند.
طرح «چشم‌روشنی» که از 15 مهرماه سال 1405 در شهرداری تهران کلید خورده، نه یک بخشنامه خشک اداری، که تلاشی برای تغییر نگاه به «حق شهروندی» نوزادان است. در این دیدگاه، فرزندان نه یک مقوله حاشیه‌ای، که «نور چشم» و مایه آرامش شهر محسوب می‌شوند. استعاره‌ای که از مفهوم «قره‌العین» وام گرفته شده تا یادآور شود هر نوزاد جدیدی که به محله‌های ما اضافه می‌شود، شهروندی است که از بدو تولد، سهمی در این کلان‌شهر دارد؛ سهمی در خدمات، در رفاه و در کیفیت زندگی شهری.
وقتی شهر به استقبال می‌آید
این طرح، فراتر از یک هدیه نقدی ساده، در واقع یک «بسته خدماتی زیست‌شهری» برای نوزادانی است که از ابتدای امسال متولد شده اند. تصور کنید مادری که تازه صاحب فرزند شده، به جای سرگردانی در راهروهای اداری، با چند کلیک ساده در سامانه «شهرزاد» هویت نوزادش را ثبت می‌کند و بلافاصله، اعتبار ماهانه‌ای در کیف پول دیجیتالش فعال می‌شود.
این اعتبار، ماهانه 2 میلیون و 500 هزار تومان است که به مدت دو سال برای هر فرزند در نظر گرفته شده است. نکته حائز اهمیت اینجاست که این طرح، خانواده‌محور است؛ یعنی اگر مادری صاحب فرزندان بیشتری شود، این اعتبار نیز به همان نسبت افزایش می‌یابد. نحوه مصرف این حمایت نیز هوشمندانه طراحی شده؛ خانواده‌ها می‌توانند این اعتبار را در فروشگاه‌های «شهروند» و میادین میوه و تره‌بار شهرداری هزینه کنند؛ یعنی دقیقاً در نقاطی که نبض معیشت خانواده‌های تهرانی را در دست دارند.
بیش از یک هدیه؛ نگاهی کلان به حمایت خانواده
حمایت از مادران در تهران، تنها به این اعتبار ماهانه محدود نمی‌شود. آنچه در بطن این سیاست‌گذاری دیده شده است، تلاش برای بازتعریف فیزیک شهر برای خانواده‌هاست. وقتی از ضرورت مناسب‌سازی معابر برای کالسکه، یا احداث «اتاق‌های مادر و کودک» در فضاهای عمومی شهر صحبت می‌شود، یعنی شهر خودش را برای پذیرش «مادری» که فرزندش را در آغوش دارد، بازطراحی می‌کند.
این طرح، پاسخی است به یک مطالبه جدی که در سال‌های اخیر در بافت مردمی محلات تهران پررنگ شده است؛ مطالبه‌ای که می‌گوید نباید مادران را در مسیر سخت فرزندپروری تنها گذاشت. از طرفی جان شهر هم به همین آدم‌ها بند است و طرح چشم‌روشنی، پیمانی میان شهر و خانواده محسوب می‌شود که می‌گوید: «فرزند تو، سرمایه این شهر است.»
هیچ پروژه‌ای بدون پشتوانه انسانی، معنا ندارد و طرح چشم روشنی پلی است میان «ساختن شهر» و «پرورش شهروند». پیام اصلی این حرکت هم برای همه ساکنان تهران روشن است که در این کلان‌شهر پرهیاهو، تولد یک فرزند، تنها یک رویداد خانوادگی نیست؛ بلکه اتفاقی است که شهر، خود را در برابر آن مسئول می‌داند و این، آغاز یک پیمان است؛ پیمانی برای اینکه تهران، نه فقط مکانی برای کار و عبور و مرور، بلکه خانه‌ای امن و همراه برای نسل‌های آینده. شهری که در آن، هر نوزاد، حقیقتاً نور چشم شهر است.