خبرگزاری آریا-پژوهشگران موسسه سنفورد آمریکایی در پژوهش جدید خود به بررسی نقش یک پروتئین در قدرت بینایی در دوره پیری پرداختند.
به گزارش خبرگزاری آریا، این پژوهش، ساختار انعطافپذیر یک پروتئین کلیدی خون را توصیف میکند که در بروز بیماریهای مرتبط با سن مانند آلزایمر و تصلب شرایین نقش دارد.
محققان این طرح میگویند: پروتئینهای موجود در خون به دلیل روشهای مختلف جریان خون در سراسر بدن، تحت فشار ثابت و متغیر هستند. به عنوان مثال، خون در رگهای خونی کوچک چشم در مقایسه با رگهای بزرگتر اطراف قلب، کندتر جریان مییابد. پروتئینهای خون باید بتوانند به این تغییرات پاسخ دهند. این پژوهش، حقایقی اساسی را در مورد چگونگی سازگاری پروتئینهای خون با محیط خود ارائه میدهد و نتایج آن برای هدف قرار دادن این پروتئینها در درمانهای آینده، بسیار مهم است.
صدها پروتئین در خون ما وجود دارند، اما پژوهشگران در این پروژه، روی "ویترونکتین" (Vitronectin) تمرکز کردند که یکی از فراوانترین آنها است. ویترونکتین علاوه بر گردش در غلظتهای بالایی در خون، در چارچوب بین سلولها یافت میشود و همچنین، مولفه مهمی از کلسترول به شمار میرود.
ویترونکتین، یک عامل کلیدی در بسیاری از بیماریهای مرتبط با افزایش سن به شمار میرود
پژوهشگران موسسه سنفورد معتقدند این پروتئین، هدف مهمی برای بررسی دژنراسیون ماکولا است، زیرا در پشت چشم جمع میشود و به از دست دادن بینایی میانجامد. رسوبات مشابهی در مغز افراد مبتلا به آلزایمر و در رگهای افراد مبتلا به تصلب شرایین ظاهر میشود.
پژوهشگران برای پاسخ دادن به این پرسش، میخواستند بدانند که چگونه پروتئین در دماهای مختلف و تحت سطوح مختلف فشار، ساختار خود را تغییر میدهد. آنها از طریق تجزیه و تحلیل دقیق بیوشیمیایی دریافتند که پروتئین میتواند شکل خود را تحت فشار تغییر دهد. این تغییرات باعث میشوند که پروتئین راحتتر به یونهای کلسیم خون پیوند داده شود و رسوباتی را ایجاد کند که مشخصه دژنراسیون ماکولا و سایر بیماریهای مرتبط با افزایش سن هستند.
یک پژوهشگر موسسه سنفورد برنهام پربیس تأکید کرد:
این اطلاعات در مورد ساختار پروتئین، توسعه درمانهای دژنراسیون ماکولا را سادهتر میکنند، زیرا به پژوهشگران و شرکای آنها در حوزه زیستفناوری امکان میدهند تا پادتنهایی را طراحی کنند که اتصال کلسیم پروتئین را به طور انتخابی و بدون مختل کردن سایر عملکردهای مهم آن در بدن متوقف میکنند.
ماراسی افزود: تبدیل کردن نتیجه این پژوهش به یک درمان بالینی، مدتی زمان میبرد، اما امیدواریم تا چند سال دیگر، یک پادتن فعال را به عنوان یک درمان بالقوه در اختیار داشته باشیم. از آنجا که این پروتئین در خون بسیار فراوان است، امکان دارد که کاربردهای هیجانانگیز دیگری نیز برای این دانش جدید وجود داشته باشد که ما هنوز از آنها اطلاعی نداریم.