خبرگزاری آریا-روزنامه کیهان که اخیرا زخم اعتراضات را بر تن خویش به صورت حمله معترضین دید؛در سرمقاله ای تحت عنوان « تبارشناسی آشوب و فرصت برآمده از آن» به قلم محمد ایمانی از اعتراضات به عنوان آشوب نام برد.
به گزارش سرویس سیاسی آریا؛نویسنده ابندا با طرح سؤال هایی می نویسد:
«شاید برای خیلیها سؤال باشد که چرا آشوبگران در ماجرای اخیر، به سرعت سراغ
دو کار رفتند؛ یکی «آتشافروزی و اقدامات خشن و جنایتکارانه و ایجاد
هیاهو»، و دیگری «حمله به حجاب و مساجد و حسینیهها و پرچمهای عزای سالار
شهیدان»؟ یا این که چرا بلافاصله، گروهکهای تجزیهطلب و تکفیری در مرزهای
شمال غرب و جنوب شرق فعال شدند؟»
سپس در پاسخ با قلیل دانستن معترضین معتقد است:
« آشوبگران، ماموریت یافتند با صحنهسازیهای تند و خشن، خلأ بزرگ «حمایت
مردم» را بپوشانند. در عین حال، پشتصحنه ماجرا، از برنامهریزی گسترده
برای عقدهگشایی علیه مقدسات اسلامی حکایت میکند که سد راه یاغیگری غرب در
منطقه و در مقابل ایران بوده است.»
سپس نویسنده به گذشته فلش بک زده و با ذکر وقایع 88 یادآوری می کند:
«13 سال قبل، هنگامی که فتنه سبز، کشور را درگیر «پیامدهای امنیتی» و سپس
بیش از یک دهه «تحریم حداکثری» کرد، وزیر ارشاد دولت موسوم به اصلاحات، از
تاسیس «اتاق فکر جنبش سبز در خارج کشور» خبر داد. هسته مرکزی این اتاق
لندنی، شامل «عبدالکریم سروش، اکبر گنجی، محسن کدیور و عبدالعلی بازرگان»
بود. اظهارات برخی از این افراد و مشابهان آنها، روشن میکند که آن فتنه
پیچیده چرا شکست خورد و چرا به آشوب کور اخیر، تغییر ماهیت داد.»
به عبارتی نویسنده با بازیچه عوامل محرک خارجی دانستن معترضین یا همان آشوبگران از منظر «کیهان» آنان را چون هواداران جنبش سبز با نقل قول از مجید محمدی افرادی میداند که«« اهل ریاضت نیستند. میخواهند با شورت کوتاه و تاپ بیرون
بیایند. میخواهند سینه بزنند و اگر هوس کردند، لیوان شرابی بنوشند...
آنها در ملأعام روزهخواری میکنند و نصر من الله و فتح قریب سر میدهند.
در نماز جمعه با کفش و به صورتی مختلط پشتسر هاشمی نماز میخوانند و
جای صلوات، سوت و کف میزنند».
سپس نتیجه می گیرد هدف آنان «نفی اسلامگرایی» است.
نویسنده در ادامه می کوشد به این سؤال پاسخ دهدکه چرا آشوبگران به سرعت سراغ شرارت و آتشافروزی و اقدامات خشن رفتند؟
پاسخ نویسنده اینست:نیاز غرب به تحریف واقعیت ایران قوی در نگاه ناظران جهانی است تا از اثرگذاری منحصربهفرد ایران در معادلات جهانی بکاهد.
آنگاه با جنگ روانی خواندن اعتراضا برآن است که «تلاش برای ایجاد ناآرامی خشونتبار در ایران، رفتار از سر درماندگی غرب
است، تا شاید به زور حُقّههای رسانهای و به خیابان آوردن چندهزار نفر در
خیابان، «مردمربایی» کند و اشرار جنایتکار یا برخی عناصر فریبخورده را
جای یک ملت 85 میلیونی، یا پایتخت هشت میلیون نفری جا بزند و تصور «ایران
ضعیف» را جای حقیقت «ایران قوی» بنشاند.»
در پایان نویسنده توصیه و نیز قول به انتقام داده است البته در آن سوی مرزها و با لحنی حماسی می نویسد:
«همزمان با شکست فاحش نقشه دشمن و تودهنی خوردنش از ملت 85 میلیونی ایران،
باید سرِ مار را در آن سوی مرزها کوبید. هیجانات تدریجا جمع میشود- و از
ابتدا هم طبق برآورد طراحان پیش نرفت- اما جبهه مقاومت در منطقه، با بانیان
ماجرا حسابی دارد که حتما تسویه خواهد کرد. بایستند و تماشا کنند و سپس
همدیگر را لعنت کنند که چرا ایران را وادار به انتقام کردند. صدای لعنت
همدیگر، احتمالا به زودی از تلآویو و ریاض و برخی مقرّهای آمریکایی شنیده
خواهد شد؛ همچنان که در پایگاههای منهدمشده تروریستها شنیده میشود.»