خبرگزاری آریا - آموزش و پرورش ایران سالهاست با چالشهای جدی روبهروست و رسانهها بیشتر بحرانها را روایت میکنند در حالی که ابتکارهای بومی و تجربههای امیدآفرین میتوانند تصویر تازهای از آینده آموزش بسازند.
به گزارش خبرگزاری آریا، آموزش و پرورش ایران سالهاست با چالشهای جدی در حوزه برنامه درسی، عدالت آموزشی و کیفیت یادگیری روبهرو شده است و با این حال، آنچه در رسانهها بیشتر دیده میشود، بازتاب بحرانهاست.
تیترهایی درباره کمبود مدارس، تراکم کلاسها یا ضعف برنامه درسی بدون آنکه به عمق موضوع یا راهحلهای موجود پرداخته شود، تصویری یأسآور از آموزش و پرورش ایجاد کرده و ابتکارهای بومی و تجربههای موفق را در سایه قرار داده است.
به نظر میرسد که ضعف اصلی در روایتگری است و رسانهها کمتر به داستانهای انسانی از کلاسها، معلمان و دانشآموزان میپردازند و این در حالی است که روایت انسانی میتواند بحرانها را ملموستر و راهحلها را باورپذیرتر سازد.
تمرکز بیش از حد بر بحرانها بدون ارائه راهکار، تنها به بازتولید ناامیدی منجر میشود و اعتماد عمومی به آموزش و پرورش را کاهش میدهد اما عدالت آموزشی نیز در رسانهها بیشتر با آمار محرومیت بازنمایی میشود.
این امر نیاز ضروری امروز است که با تصویرسازی امیدآفرین، مدرسهسازی خیرین، ابتکارهای بومی و پروژههای نوآورانه را بهعنوان چشماندازی روشن برای آینده معرفی کنیم و رسانهها را از سطح آمار عبور دهیم و به تحلیل ساختاری بپردازیم و با نقد علمی برنامه درسی، سیاستگذاری و عدالت آموزشی، مسیر اصلاح را هموار کنیم.
رسانهها باید زبان خود را تغییر دهند و با استفاده از تیترهای امیدآفرین، روایت تجربههای موفق و پیوند دادن آموزش با فناوری و نوآوری تصویر تازهای از آموزش و پرورش بسازند.
اصحاب رسانه اگر به جای بازتاب صرف بحرانها، به روایت ابتکارها و دستاوردها بپردازند میتوانند نقشی فعال در ارتقای کیفیت آموزش ایفا کنند.
آینده آموزش روشن است اما روایت آن در رسانهها غایب مانده است و رسانهها اگر از سایه بحرانها عبور کنند و به عمق مسائل آموزشی بپردازند، نه تنها هشدار خواهند داد، بلکه چراغی برای آیندهای روشن خواهند شد.
هر مدرسه تازه، هر اصلاح برنامه درسی و هر ابتکار بومی، فرصتی برای عدالت آموزشی و سرمایهگذاری بر آینده فرزندان این سرزمین است.
گزارش از: محمدرضا قربانزاده؛ روزنامهنگار و فعالرسانه