خبرگزاری آریا - سمیه گلپور استعفای خود را از سمت ریاست و همچنین عضویت در هیئتمدیره «کانون عالی انجمنهای صنفی کارگران ایران» اعلام کرد.
متن استعفای سمیه گلپور به شرح زیر است:
بسمالله الرحمن الرحیم
اینجانب سمیه گلپور چمرکوهی، با ادای احترام به پیشگاه جامعه شریف و نجیب کارگری ایران، بدینوسیله استعفای خود را از سمت ریاست و همچنین عضویت در هیئتمدیره «کانون عالی انجمنهای صنفی کارگران ایران» اعلام میدارم.
در طول بیش از سه سال گذشته، تمام توان خود را بر صیانت از استقلال این تشکل مردمی و صنفی معطوف کردم؛ نهادی که ماهیت آن بر پایه استقلال بنا شده و جایگاهی انتصابی، دولتی یا انتفاعی محسوب نمیشود. با این حال، متأسفانه تداوم مداخلات و اثرگذاری جریانهای متنفذ خارج از چارچوب رسمی هیئتمدیره، استقلال کانون عالی را در مسیر استیفای حقوق حقه کارگران با چالشی جدی مواجه کرده است. نفوذ این جریانهای بیرونی بر برخی از اعضای هیئتمدیره در مقاطعی چنان بوده که متأسفانه بهجای صیانت از منافع جمعی کارگران، تلاشهایی در جهت تأمین مطالبات شخصی و اهداف همان جریانهای خاص صورت گرفته است.
در این میان، فضای تعاملات تشکیلاتی در موارد متعددی نهتنها از مسیر گفتوگوی حرفهای و صنفی، بلکه از مدار کرامت، ادب و رعایت شئون انسانی و اخلاقی نیز خارج شده است. این وضعیت که با شأن و جایگاه یک نهاد عالی کارگری کمترین همخوانی را ندارد، علیرغم تذکرات و واکنشهای مکرر بنده جهت اصلاح روند، متأسفانه بهبود نیافت و ادامه مسیر مطالبهگری مؤثر را با دشواریهای جدی روبرو ساخت.
با وجود تمام فشارها و محدودیتها، در دوره سه ساله (از ابتدای 1401 تا انتهای 1404) در جایگاه ریاست کانون عالی، تلاش کردم بر اساس مسئولیت قانونی و اخلاقی خود، از حقوق جامعه کارگری دفاع کنم؛ حضوری که بیش از هر چیز از احساس مسئولیت نسبت به مطالبات صنفی و ضرورت حفظ استقلال این نهاد ریشه میگرفت. اما با توجه به استمرار این وضعیت نابهنجار و عدم همسویی آن با تعهدات اخلاقی و تشکیلاتی بنده، کنارهگیری خود را از کلیه مسئولیتهای جاری در کانون اعلام میدارم.
لازم به ذکر است که مطابق قانون، دوره فعالیت کانون عالی بر اساس انتخابات کشوری، سه سال تعیین شده و این دوره در اسفندماه 1404 قانوناً به پایان رسیده بود. تعویق در برگزاری انتخابات صرفاً به دلیل شرایط ناشی از «جنگ رمضان» و با تصمیم وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی صورت گرفت. لذا ادامه فعالیت کانون در سال 1405 نیز صرفاً در چارچوب تعامل معاونت روابط کار با تشکلها میسر شده و وجاهت آن ناشی از همان شرایط خاص بوده است.
بدیهی است کنارهگیری اینجانب از این سمت، به معنای توقف تلاشها در مسیر دفاع از حقوق کارگران نیست. به لطف الهی و با مدد مولای متقیان، حضرت علی (ع)، همچنان بهعنوان یک فعال کارگری، پیگیری مطالبات جامعه کارگری را در سنگرهای دیگر ادامه خواهم داد. تقویت گفتمان مطالبهگری، پیگیری مسائل کارگری در حوزههای سیاستگذاری اقتصادی و معیشتی، و همافزایی با نهادهای مدنی و رسانهها، از اولویتهای بنده در مسیر پیش رو خواهد بود.
همچنین معتقدم اصلاح ساختاری تشکلها یک ضرورت است که باید از طریق «طراحی سازوکارهای شفاف در انتخاب اعضای هیئتمدیره»، «نظاممند کردن آموزش مدیران تشکلی (منوط شدن اعتبارنامه به گواهی آموزشی)»، «اجرای کامل ماده 137 قانون کار» و «ارتقای نقش نمایندگان کارگری در مجامع بینالمللی و شوراهای عالی (کار، اشتغال و حفاظت فنی)» پیگیری شود.
در پایان، صمیمانه از جامعه بزرگ کارگری، انجمنهای صنفی سراسر کشور و فعالان تشکلهای کارگری دیگر،تشکلهای کارفرمایی و بازنشستگی که در این مدت حامی بنده بودند، قدردانی میکنم. همچنین از رسانههای متعهد و دلسوز که صدای رسای جامعه کارگری بودند و آن تعداد محدود از اعضای هیئتمدیره که با همدلی در مسیر حق گام برداشتند، سپاسگزارم.
دفاع از حقوق کارگران را وظیفه همیشگی خود دانسته و این مسیر را با جدیت ادامه خواهم داد.
سمیه گلپور چمرکوهی
فعال کارگری و استادیار دانشگاه
20 خرداد 1405