ایران این روزها در سکوتی سنگین فرو رفته است؛ سکوتی که از جنس آرامش نیست، بلکه از جنس انتظار است.انتظاری برای لحظهای که زمان برای لحظهای بایستد و ملت، در برابر مردی که سایهاش بر سر امنیت و امید آنها بود، آخرین سلام را بگویند. تنها یک روز تا آغاز یکی از بزرگترین و در عین حال غمانگیزترین رویدادهای تاریخ معاصر ایران باقی مانده است؛ وداعی که نه در یک شهر، بلکه در قلبِ خاک ایران، از پایتخت تا بارگاه ملکوتی امام رضا (ع)، با طنین اشک و دعای مردم رقم خواهد خورد.
قرار است این وداع، سفری باشد از دلِ تهران، از میانه جمعیتهایی که برای دیدن آخرین نگاه خود بیتاباند؛ از کوچههای معطر قم که عطر فقاهت و مرجعیت در آنها با اندوه مردم آمیخته شده است؛ و سرانجام، رسیدن به مشهد؛ جایی که قرار است پیکر مطهر رهبر شهید، در پناه گنبد طلایی حضرت علیبنموسیالرضا (ع) برای همیشه آرام گیرد.
این بار، جادهها تنها حامل مسافر نیستند. هر قطار، هر اتوبوس و هر هواپیمایی که از این پس به سمت مسیر تشییع حرکت میکند، حامل دلتنگیهای بیکران مردمی است که میخواهند پیش از آنکه خاک، آخرین امانتِ خدا را در آغوش بگیرد، یک بار دیگر با تمام وجود بگویند: «ما رهایات نمیکنیم.»
اگرچه تمهیدات گستردهای برای میزبانی از میلیونها زائر و عزادار در نظر گرفته شده است—از بازگشایی مدارس و خوابگاهها گرفته تا آمادهباش نیروهای امدادی و حملونقل—اما آنچه در حال حاضر در فضای کشور جاری است، با هیچ آمادگی اداری قابل اندازهگیری نیست. موجی از دلتنگی از خانهها، از هیئتها و حتی از فضای مجازی به چشم میخورد. گویی هر ایرانی، خاطرهای دارد؛ خاطرهای از کلامی که در روزهای سخت، مانند پناهی بر سر دلها بود و نگاهی که در روزهای تلخ، معنای ایستادگی را معنا میکرد.
این وداع، وداع با یک شخصیت سیاسی یا یک رهبر تنها نیست؛ این وداع با مردی است که سالها نامش با واژههای «صبر»، «امید» و «استقامت» همنشین بود. مردی که همیشه میگفت: «من تکتک مردم ایران را دوست دارم» و حالا، همان مردم هستند که با تمام وجود، عاشقترین و وفادارترین بدرقه را برای او رقم خواهند زد.
آغازِ روایتِ ابدی
تاریخ شاید در آینده، این روزها را با اعداد، آمار و حجم جمعیت ثبت کند؛ اما آنچه در حافظه جمعی ملت ایران حک خواهد شد، مسیری است که با اشکهای میلیونها انسان از تهران تا مشهد ساخته میشود. اشکهایی که نشان میدهد برخی انسانها با رفتن از این جهان، پایان نمییابند؛ بلکه در دلِ ملتی که قدردان مجاهدتهایشان هستند، جاودانه میشوند.
دوروز دیگر، ایران شاهد وداعی خواهد بود که شاید تکرار نشود؛ وداعی که نه یک پایان، بلکه آغازِ روایتِ نسلی است که از این پس، نام رهبر شهید خود را نه به عنوان یک خاطره، بلکه به عنوان یک راه و یک پرچم، سینه به سینه برای فرزندانشان بازگو خواهند کرد.