خبرگزاری آریا -
اشاره:
آبادان فراتر از یک جغرافیا، یک فرهنگِ جاری و سرشار از نامهای درخشان در عرصههای ورزش، هنر، ادبیات و علوم مختلف است.
«حسین فرخمهر»، نویسنده دلسپرده و وفادار به این خطه، سالهاست که قلم پر مهر و خیر خواهانه ی خود را وقف ثبت تاریخ، خاطرات و معرفی چهرههای نامآور زادگاهش کرده است.
به تازگی کتاب جدید او با عنوان «آبادان و ستارگانش» از سوی *نشر نوشته* روانه بازار کتاب شده است؛ اثری که بهانهای شد تا با او به گفت و گو بنشینیم و از دغدغههایش برای زنده نگه داشتن نام آبادان بشنویم.
مصاحبه؛ آبادان -شاهرخ خواجه
آقای فرخمهر عزیز، ابتدا انتشار کتاب جدیدتان «آبادان و ستارگانش» را تبریک میگوییم. لطفاً کمی درباره ساختار این کتاب و انگیزهای که پشت نگارش آن بود برای ما بگویید.
حسین فرخمهر: بسیار سپاسگزارم.
انگیزه اصلی من همیشه عشق و دلبستگی عمیق به زادگاهم، آبادان، بوده است. این کتاب در واقع تلاشی است برای ادای دین به این شهر و آدمهایش و قدر شناسی از زحمات کسانی که برای سربلندی شهر کوشش ها کردند. در «آبادان و ستارگانش» تلاش کردهام در یک بخش به معرفی چهرههای برجسته ورزشی، هنری، فرهنگی، شعر و ادب آبادان بپردازم؛ همان کسانی که نام این شهر را در ایران و جهان پرآوازه کردند.
در بخش دیگر کتاب نیز به سراغ لایههای اجتماعی، تاریخچه و خاطرات شیرین و ملموس زندگی در آبادانِ سالهای دور رفتهام تا تصویر واقعی و زندهای از آن دوران ارائه دهم. البته از معرفی نسل جوان و افتخار ساز کنونی نیز غفلت نشده است.
این اولین اثر شما در حوزه آبادانپژوهی نیست. پیش از این هم با دو کتاب «خوبانی از آبادان» و «آبادانیها در باغ یادها» به این موضوع پرداخته بودید. به نظر میرسد معرفی نخبگان آبادان به یک پروژه جدی در زندگی کاری شما تبدیل شده است؟
حسین فرخمهر: دقیقاً، همینطور است. در کتابهای «خوبانی از آبادان» و «آبادانیها در باغ یادها» تمام همت و تلاشم را به کار بستم تا کوشندگان، نخبگان و نامآورانی را که برای سربلندی این شهر زحمت کشیدهاند، به نسلهای جدید معرفی کنم. معتقدم جامعهای که گذشته و بزرگان خود را فراموش کند، هویتش را از دست میدهد. من میخواهم این زنجیره هویتی قطع نشود. عشق باید با آگاهی همراه شود تا چراغ راه باشد و مفید.
شما علاوه بر ثبت پرتره بزرگان، به سراغ ثبت خاطرات و رویدادهای روزمره و آموزشی هم رفتهاید؛ مثلاً در کتابهای «آن روزها، گاهی خنده گاهی گریه» و «نقشهایی که از یاد نمیروند». هدف شما از نگارش این کتابهای خاطرهمحور چه بود؟
حسین فرخمهر: این دو کتاب متمرکز بر خاطرات آموزشی و فضای مدارس در سالهای دور آبادان هستند. فضای آموزشی آن سالهای آبادان ویژگیهای منحصربهفردی داشت. خواستم با بازگو کردن این خاطرات تلخ و شیرین، فضای صمیمی، چالشها و تجربههای نسلی را زنده کنم که پایهگذار فرهنگ نوین آبادان بودند. در ضمن در این دو کتاب با روش های درست و نادرست می توان آشنا شد و این که یاد معلمان روش مند و تلاشگر هرگز از یاد نمی رود. خاطرات، روح یک شهر هستند، و نباید بگذاریم زیر غبار زمان دفن شوند. آینه ی عبرت آند.
مخاطبان و علاقهمندان به قلم شما، باید منتظر اثر بعدیتان در چه زمانی باشند؟ آیا پروژه جدیدی در دست انتشار دارید؟
حسین فرخمهر: در ادامهی همین مسیرِ آباداننگاری، کتاب جدیدی به نام «افتخارآوران آبادان» آماده کردهام که مراحل پایانی خود را طی میکند و انشاءالله در پاییز پیشرو عرضه خواهد شد. در این کتاب هم به معرفی شخصیت های دیگری از نیکنامان و پیشینه ارزش مند این خطه و روحیات این مردم شریف پرداختهام.
در پایان، چه چشمانداز و امیدی برای این مسیر فرهنگی متصور هستید؟
حسین فرخمهر: تنها امید و آرزوی من این است که با تهیه و انتشار این کتابها، یاد و خاطره نیکنامان افتخارآفرین آبادان و مردمان با غیرت و مهربانش زنده بماند و پیشینه غنی این خطه به شایستگی به نسلهای بعدی منتقل شود. از شما و همه کسانی که به فرهنگ و تاریخ شهرها اهمیت میدهند سپاسگزارم.
ما هم برای شما در این مسیر فرهنگی ارزش مند، آرزوی توفیق روزافزون و سلامتی از درگاه خداوند داریم. مانا باشید.
پایان پیام