خبرگزاری آریا- در دنیای سیاست، دشمنان همواره با یک تکیهگاهِ ساده و خام فکر میکنند: اگر سرِ جریان بریزد، جریان از هم میپاشد. این همان توهمی است که امروزه در ذهنِ سیاستمدارانی چون «دونالد ترامپ» موج میزند. آنها گمان میکنند با فشار حداکثری، با تهدیدهای نظامی و با هدف قرار دادنِ شخصیتهای اصلی، میتوانند ساختارِ ایستادگیِ ایران را دچار گسیختگی کنند. اما آنچه آنها در محاسباتِ ریاضی و سیاسیِ خود نادیده میگیرند، تفاوت میان «شخص» و «مسیر» است.
تشییعِ پیکرِ مطهرِ رهبر، نه یک مراسم برای «پایان» یک دوران، بلکه یک بیانیهی عظیم برای «آغاز» یک دوره استمرار است. اگر نگاهی دقیق به این جمعیتِ بیکران بیندازیم، میبینیم که ما با یک مراسمِ سوگ روبرو نیستیم، بلکه با یک «پیمانِ تجدیدِ میثاق» روبرو هستیم.
ترامپ و همفکرانش باید بدانند که قدرتِ این نظام، در یک «فرد» متمرکز نشده است؛ بلکه در یک «ایدهآل» نهفته است که رهبر، تنها مظهر و پیشوای آن بود. رهبری که تمامِ زندگی و حتی آرامشِ خانوادگیِ خود را در راهِ تثبیت این مسیر فدا کرد، نشان داد که این راه، مسیری است که با خون و ایثار بنا شده است؛ و چیزی که با خون بنا شود، با تهدیدِ سیاستمدارانِ دنیوی فرو نمیریزد.
آنچه دشمن با تحریم و تهدید میکوشد از بین ببرد، «ارادهی جمعی» است. اما این مراسم نشان داد که دقیقاً برعکس؛ با رفتنِ فیزیکیِ آن پیکرِ پر نور، شعلهی آن مسیر در چشمِ میلیونها نفر روشنتر شده است. این یعنی «رهبری»، از یک مقامِ فردی، به یک «هویتِ ملی-اسلامی» تبدیل شده است؛ هویتی که هر بار دشمن میکوشد با ضربهای به آن وارد شود، در بدنه و ریشههای ملت، بازتولید و تقویت میشود.
پیامِ این تشییع برای تمامِ مروّجانِ سلطه روشن است:
شما با حذفِ یک شخصیت، یک مسیر را متوقف نمیکنید؛ بلکه تنها باعث میشوید که آن مسیر، از یک فرد، به یک میراثِ ماندگار در قلبِ ملت تبدیل شود.
ترامپ و تمامِ طراحانِ نقشههایِ تغییرِ رژیم، باید بدانند که آنها با یک «جسم» روبرو نیستند، بلکه با یک «جریانِ تاریخی» در برابرند. جریانهایی که وقتی با مرگِ پیشوای خود روبرو میشوند، نه برای عقبنشینی، که برای پیشروی در مسیرِ او، آماده میشوند. این همان میراثی است که از این تشییع به جای میماند: مسیری که اکنون از دستانِ رهبر به دستانِ ملت سپرده شده است تا با همان صلابت، ادامه یابد.