سفر ناتمام به سوي خانه/ داغي که بر پيشاني تاريخ ماند/ پايان خدمت، آغاز غربت و شهادت

خبرگزاری آریا- محمدرضا ایازی/ ایران! ای سرزمین شیران و شهیدان! امروز در سوگ فرزندانت، حتی سنگ های این بیابان به گریه افتاده اند.

 بگذار بگرییم چون ابر در بهاران

کز سنگ ناله خیزد روز وداع یاران

به گزارش خبرگزاری آریا در تبریز؛ آنان که چند روز مانده به ترخیص از خدمت سربازی، دل به جاده خانه سپرده بودند، ناگه در خوابگاه خود آماج کینه کسانی شدند که بویی از شرافت نبرده اند. چه کیک هایی که به امید پایان خدمت سفارش داده شد، چه لباس های رنگارنگی که در کوچه و بازار برای استقبال از دلاورمردان وطن، چون گلبرگ های بهاری، رقص انتظار می کردند؛ اما چه شد؟ آن لباس های رنگین، در خون گرم پسرانمان رنگ ماتم گرفت و آن کیک شادی، به حجله عزا بدل شد.

مادرانی که بند پوتین پسر را در رویا باز می کردند، اکنون باید غبار تابوتش را کنار بزنند. دخترکان نامزدی که در آرزوی لباس سپید عروسی بودند، اکنون رخت سیاه بر تن کرده اند و پدرانی که می خواستند با افتخار کت و شلوار دامادی بر تن فرزند کنند، قامت خمیده شان زیر بار این داغ شکست.

ای جهانیان! ای مدعیان دروغین منشورهای بین المللی! شرافت را کجا دفن کردید؟ کدام آیین رزم، کشتن سرباز آرمیده در آسایشگاه را مجاز می داند؟ حمله به سرباز غیرمسلح و خوابیده، نه یک عملیات نظامی، که نماد بزدلی و دنائت است. آمریکا، تو نه به دنبال آرامش منطقه ای، که تجسم تاراج و غارتگری هستی. تو هیچ پیمانی را به رسمیت نمی شناسی، جز پیمان خون ریزی و سوداگری؛ تو تنها بازیگری هستی که نقش صلح را بازی می کنی تا دست هایت را در خون بی گناهان ما بشویی.

امروز، من، محمدرضا ایازی و هزاران من های دیگر، که جوانیمان را در سنگرهای 8 سال دفاع مقدس به عشق این خاک گذرانده ایم، در برابر این جنایت، خون دلمان می جوشد. ما، فرزندان ایران عزیز و وارثان باکری و همت ها، اگرچه در سوگ سربازان مظلوم به شهادت رسیده در جنوب کشور عزاداریم، اما از پای ننشسته ایم. این داغ، نه ما را که تمامی رگ های غیرت ایرانیان را بیدار کرده است. ای سربازان بی نشانی که در آسایشگاه جنوب آسمانی شدید؛ خون شما نهالی است که ریشه های استکبار را در این منطقه خواهد خشکاند.
ما عزاداریم؛ نه از سر ناتوانی، بلکه از داغی که بر دل این ملت نشسته است. دل‌هایمان از رفتن این سربازان مظلوم خون است و تا سال‌ها جای خالی شان از خاطر ایران پاک نخواهد شد. ما با چشمانی اشکبار و سینه‌ای سوخته، این اندوه بزرگ را در جان خود نگاه می‌داریم و نامشان را با احترام و حسرت به یاد خواهیم آورد.

خانواده های داغدار سرباز شهید! بدانید که این داغ، نه داغ یک خانه، که زخمی کاری بر پیکره تک تک ایرانیان است. ما در کنار شما، با قلبی مالامال از درد و ایمانی سرشار از انتقام، سیاهپوشیم.

ما مردمان جنگ‌طلبی نیستیم و هیچ‌گاه آغازگر آتش نبوده‌ایم؛ اما آنجا که پای دفاع از ایران، شرف، خاک و جان فرزندان این سرزمین در میان باشد، با همه توان می‌ایستیم و از هیچ فداکاری روی‌گردان نخواهیم شد.

و اما سخنی با تندروها و شعارطلبان، آنانی که ذره ای به عمل پایبند نیستند و با آنان که از دور، آسان سخن از آتش و میدان می‌گویند، اگر ذره‌ای از رنج این خاک را می‌شناسند، به جای شعار، اندکی بار این درد را بر دوش بگیرند؛ بیایند و از نزدیک، در کنار سربازان و رزمندگان جنوب و مناطق درگیر، معنای ایستادگی، خطر و غیرت را با جان خود لمس کنند دوره شعار و شعار زدگی منسوخ شده و مردم نیک می دانند شما تندروها دنبال چه هستید!  

ایران، فرزندانش را هرگز فراموش نخواهد کرد.
منبع: اقتصاد دوم