
خبرگزاری آریا- در نشست استانداری مطرح شد، توصیه اعضای هیات علمی دانشگاه مازندران در موضوع بررسی راهکارهای توسعه بنادر استان.
به گزارش خبرنگارآریادربابلسر، نشست هماندیشی بررسی راهکارهای توسعه بنادر استان با حضور مدیران کل اجرایی و صاحب نظران تخصصی این حوزه در روز دوشنبه 22 تیر 1405 در دفتر معاونت اقتصادی استانداری مازندران برگزار شد.
بر اساس این گزارش، در این نشست که به منظور بررسی راهکارهای توسعه بنادر استان مازندران و جایگاه راهبردی آن در اقتصاد استان، تقویت زیر ساختهای لجستیک، ارتقای ظرفیتهای تجاری و ترانزیتی استان و همچنین بهرهگیری از ظرفیتهای علمی، تخصصی و اجرایی موجود برگزار شد، دکتر امیرمنصور طهرانچیان، عضو هیات علمی گروه اقتصاد و دکتر محمد اکبرینسب و دکتر عباس عینعلی، اعضای هیات علمی دانشکده علوم دریایی دانشگاه مازندران به نمایندگی از دانشگاه حضور داشتند.
در این جلسه، دکتر اکبرینسب، دانشیار دانشگاه مازندران و مدیرعامل شرکت دانش بنیان بیناگران اشیا شریف در ابتدای سخنان خود تاکید کرد: نگاه سنتی به بندر، بهعنوان صرفا یک سازه فیزیکی برای پهلوگیری کشتی، دیگر پاسخگوی نیازهای امروز نیست.
وی با ارایه معادلهای، بندر موفق را ترکیبی از پنج مولفه دانست که شامل بندر، لجستیک، صنعت، دیجیتال و مالی دانست و گفت: حاصل این ترکیب باید تبدیل بندر از یک سازه صرفا عملیاتی به یک پلتفرم لجستیک منطقهای (Regional Logistics Platform) باشد؛ مفهومی که آینده رقابت بنادر را نه در ظرفیت اسمی اسکلهها، بلکه در یکپارچگی این پنج مولفه رقم خواهد زد.
راهکار پیشنهادی برای بحران تراز آب دریای خزر: سامانه لاک بهجای لایروبی مکرر
دکتر اکبرینسب در بخش دیگری از سخنان خود، به یکی از چالشهای اصلی بنادر شمال، یعنی نوسان و کاهش تراز آب دریای خزر، پرداخت و با انتقاد از رویکرد فعلی که مبتنی بر لایروبی مکرر و واکنشی است، پیشنهاد داد بنادر شمال بهجای مدیریت واکنشی این نوسان، از فناوری سیستم لاک (Lock) و حوضچههای کنترلشده بهره ببرند.
وی افزود: بر اساس این پیشنهاد، آب داخل حوضچه بندر در ترازی ثابت نگه داشته میشود و کشتیها از طریق دروازههای لاک، مستقل از تراز لحظهای دریا یا رودخانه، وارد و خارج میشوند. این رویکرد میتواند بندر را بهطور ساختاری از وابستگی به نوسانات تراز آب خزر مستقل کند، برخلاف لایروبی که صرفا مساله را به تعویق میاندازد.
بخش پایانی سخنان دکتر اکبرینسب به یک مطالعه تطبیقی میان دو کشور اندونزی و ویتنام اختصاص داشت. وی توضیح داد که اندونزی در سالهای اخیر توانست میزان اتصال بنادر خود به شبکههای کشتیرانی جهانی را بهطور قابل توجهی افزایش دهد، اما این افزایش اتصال، به همان نسبت به بهبود عملکرد عملیاتی، کاهش هزینههای لجستیکی یا ارتقای رقابتپذیری منجر نشد. در مقابل، ویتنام تقریبا بهطور همزمان هم اتصال دریایی خود را توسعه داد و هم کیفیت عملکرد کل زنجیره تامین را ارتقا بخشید.
دکتر اکبرینسب با استناد به این تجربه تطبیقی، نتیجهگیری کرد که تفاوت اصلی میان این دو کشور، نه در اندازه بندر و نه حتی در سطح زیرساخت، بلکه در یکپارچگی اکوسیستم لجستیکی بوده است؛ نکتهای که به گفته وی، باید در برنامهریزی توسعه بنادر شمال کشور بهطور جدی مورد توجه قرار گیرد.
دکتر طهرانچیان نیز در این نشست، تدوین علمی و تخصصی سند توسعه دریامحور در استانهای شمالی کشور و استفاده از ظرفیتهای اقتصاددریامحور در دریای کاسپی برای تبدیل کشتیرانی به عنوان به یکی از موتورهای اصلی رشد تجارت با کشورهای شمالی و مسیرهای ترانزیتی اوراسیا توسط متخصصان علوم اقتصادی و علوم دریایی را، ضروری و نقش توسعه ناوگان دریای کاسپین، تقویت بنادر شمالی و بهویژه افزایش ظرفیت ناوگان رو-رو و کانتینری، ظرفیتسازی و سرمایهگذاری( شامل شبکه ریلی، هوایی و ایجاد مراکز پشتیبانی در پسکرانه بنادر و ....) برای استفاده از ظرفیت استان برای تبدیل ایران به هاب کریدور شمال– جنوب، همکاری منطقهای، توسعه و برقراری خطوط منظم کشتیرانی میان بنادر استان و بنادر کشورهای همسایه در دریای کاسپین به همراه مشوقهای تعرفهای، دیجیتالسازی و استفاده از هوش مصنوعی برای خدمات بندری(بنادر هوشمند) و تجارت دریایی، تدوین و اجرای برنامه جامع و راهبردی حمایت و توسعه صادرات با تاکید بر ایجاد خطوط ویژه برای صادرات به بازارهای کشورهای منطقه کاسپی، ایجاد، توسعه و بومی سازی صنایع دریایی، جذب سرمایهگذاری بخش خصوصی و توسعه خدمات گردشگری دریایی از طریق راهاندازی خطوط مسافری با بنادر کشورهای ساحلی دریای کاسپی و صیانت از محیط زیست دریای کاسپین،را محوری ارزیابی نمودند. ایشان، ضمن ارایه آمار اقتصادی یادآور شدند که تا سال 2030، "ازبکستان" در شرایط تبدیل شدن به قدرت اقتصادی منطقه کاسپی است و از اینرو، ارزیابی مجدد و مطالعه در استراتژی تجارت با این کشور برای استفاده حداکثری از ظرفیت بنادر شمالی ضروری و تعیینکننده است.