خبرگزاری آریا- با پایان موج بازگشت زائران اربعین و خلوت شدن مسیرهای منتهی به مرز مهران، جادهها آرامآرام از هیاهوی قدمها، پرچمها و زمزمههای «یا حسین» خالی میشوند؛ اما در پس این خلوت، دلهایی باقی میمانند که از خاطره، محبت و معنای زیارت سرشارند.
جادههایی که تا چندی پیش میزبان خیل عاشقان اباعبدالله الحسین(ع) بودند، اکنون در سکوتی آرام فرو رفتهاند. غبار قدمها نشسته و موکبها یکی پس از دیگری جمع میشوند؛ اما آنچه در این مسیرها جریان داشت، با بازگشت آخرین زائر به پایان نمیرسد.
وقتی جادهها خالی میشوند، سکوت جای هیاهو را میگیرد؛ سکوتی که نه نشانه نبودن، بلکه فرصتی برای اندیشیدن و به خاطر سپردن است. زائر در مسیر بازگشت، آرامآرام آنچه را در روزهای زیارت دیده و تجربه کرده، در جان خود مرور میکند؛ مهربانی خادمان، لبخند مردم، همدلی زائران و لحظههایی که خستگی راه را با عشق و ایمان معنا میکرد.
اربعین تنها پیمودن مسیری میان شهرها و مرزها نیست؛ سفری است از خود به سوی معنا. در این سفر، جادهها شاهد دلدادگی میلیونها انساناند؛ انسانهایی که با دستهای خالی اما دلهایی سرشار، راهی کربلا میشوند و با کولهباری از خاطره و معرفت بازمیگردند.
اکنون که مسیرهای منتهی به مهران خلوت شدهاند، گویی جاده فرصت یافته است نفس تازه کند. موکبهایی که روزها محل پذیرایی، استراحت و آرامش زائران بودند، در حال جمعآوریاند و خادمان، پس از روزها خدمت بیوقفه، با چهرههایی خسته اما آرام، آخرین نشانههای حضور خود را سامان میدهند.
برای موکبداران، پایان خدمترسانی به معنای پایان دلدادگی نیست. هر لیوان آب، هر لقمه غذا، هر جای خواب و هر لبخندی که به زائر هدیه شد، بخشی از روایت بزرگ اربعین است؛ روایتی که در آن، خدمت به زائران حسینی، افتخاری بیادعا و عهدی قلبی به شمار میرود.
در استان ایلام، بهویژه در مسیرهای منتهی به مرز مهران، این خدمت جلوهای گستردهتر دارد. مردم و دستگاههای اجرایی استان، در روزهای پرتردد اربعین، برای تسهیل عبور زائران، تأمین امنیت، ارائه خدمات رفاهی و ساماندهی مسیرها تلاش میکنند. اما در کنار همه برنامهریزیها و اقدامات اجرایی، این روحیه مردمی و فرهنگ میهماننوازی است که حالوهوای مسیر را دگرگون میکند.
جادهها خالی شدهاند، اما نشانههای حضور هنوز باقی است؛ در دستمالی که خادمی بر گوشه موکب گذاشته، در رد پای زائرانی که به سوی خانه بازگشتهاند و در دل مردمی که برای دیدار دوباره با زائران و خدمت به آنان، چشم به اربعین سال آینده دوختهاند.
بازگشت، پایان سفر نیست. زائر از کربلا دور میشود، اما کربلا از دل او دور نمیشود. آنچه در مسیر آموخته، باید در خانه، شهر، محل کار و روابط روزمره ادامه پیدا کند؛ مهربانی، صبوری، دستگیری از دیگران و وفاداری به عهدی که در راه بسته است.
جادهها خالی میشوند تا دلها پُرتر شوند؛ پُر از یاد کربلا، پُر از عطر خدمت و پُر از مسئولیتی که پس از بازگشت بر دوش زائر میماند. اربعین در جاده پایان نمیگیرد؛ بلکه از جاده به دل، از دل به زندگی و از زندگی به جامعه منتقل میشود.
اکنون سکوت بر مسیرهای بازگشت سایه انداخته است، اما در عمق این سکوت، صدای گامهای زائران همچنان شنیده میشود؛ صدایی که یادآور این حقیقت است: راه کربلا ممکن است خلوت شود، اما عشق به حسین(ع) هرگز از حرکت بازنمیایستد.