خبرگزاری آریا -کتابخانه موربید آناتومی در بروکلین نیویورک، نهادی که کاملاً به موضوع مرگ اختصاص دارد، از acquisition حدود 50 اثر موسوم به «موآثار» خبر داد. این آثار از موی انسان که از سر افراد در حال مرگ و درگذشته بریده شده و به شکل هنری بافته شده، خلق شده‌اند.
به گزارش آریا، این مجموعه جدید هفته گذشته در کتابخانه موربید آناتومی در بروکلین برای نمایش بلندمدت قرار گرفت و نشان‌دهنده استفاده خلاقانه از مو در شیوه‌های سوگواری قرن نوزدهم است. در آن دوره، تارهای مو اغلب بریده و به اشیای هنری بافته می‌شد و در انواع یادگاری‌ها جای می‌گرفت. این مجموعه نمونه‌های متنوعی را ارائه می‌دهد: موهای حفظ‌شده که به شکل پروانه، تاج، گل و تاج گل بافته شده و در آویز، گردن‌بند، طلسم و جعبه‌های نمایش چیده شده‌اند. برخی از این آثار با اقلام همراه مانند پنبه، تصاویر قدیسان مسیحی، یادداشت‌های دست‌نویس و حتی کفش‌های نوزاد قاب گرفته شده‌اند. این عمل منحصربه‌فرد به‌طور گسترده از ملکه ویکتوریا الهام گرفته است؛ او پس از مرگ همسرش، شاهزاده آلبرت، در سال 1861 لباس عزا و آیین‌های تدفین را رواج داد. ملکه ویکتوریا که لقب «بیوه ویندزور» گرفت، دوره عزای رسمی برای آلبرت تعیین کرد که تا زمان مرگ خودش دهه‌ها بعد ادامه یافت و دوره‌های عزای مشخصی برای مرگ بستگان درجات مختلف مقرر کرد. بر اساس قواعد منتشرشده در سال 1888، مرگ خواهر یا برادر چهار تا شش ماه عزاداری را ایجاب می‌کرد که شامل پوشیدن لباس سیاه و سپس «کمی سفید» بود؛ والدین و فرزندان یک سال کامل عزاداری داشتند و سوگواری برای پسرعموهای درجه دوم و بستگان دور «اجباری نبود، بلکه کاملاً اختیاری بود و اغلب انجام نمی‌شد.» جوآنا ابنشتاین، بنیان‌گذار موربید آناتومی، گفت این روند مد عزاداری در فرهنگ عامه در دو سوی اقیانوس اطلس را رواج داد که تا آغاز قرن بیستم ادامه یافت. او افزود ویکتوریایی‌ها به احساساتی بودن شهره بودند و هنر مو که می‌توانست برای گرامیداشت عزیزان زنده یا درگذشته به کار رود، مد عزاداری و احساسات‌گرایی را به‌طور کامل در هم می‌آمیزد. این نمایش جدید در نیویورک میراث نهاد منحصربه‌فرد دیگری به نام موزه موی لیلا را حفظ می‌کند که پاییز گذشته پس از مرگ بنیان‌گذارش، لیلا کوهون، آرایشگر، برای همیشه بسته شد. این موزه در سال 1986 در ایندیپندنس، میسوری افتتاح شد و مجموعه‌ای بیش از سه هزار موآثار را در معرض نمایش قرار داد. کرن باخمن، مورخ جواهرات در مؤسسه پرت، گفت این اشیا در اتاق‌های زیرشیروانی رها و فراموش می‌شدند، اما وقتی در مجموعه‌ای مانند این دیده می‌شوند، همچنان به یاد آورده و ارزش‌گذاری می‌شوند. اقلامی از این مجموعه گسترده در میسوری از آن زمان به موزه‌های بزرگ سراسر کشور از جمله موزه هنر متروپولیتن و موزه ملی زنان در هنر اهدا شده است. لیندزی اوانس، نوه کوهون، گفت هر بار که به اینجا می‌آید حضور او را احساس می‌کند و فرآیند یافتن خانه جدید برای مجموعه او به سوگواری برایش کمک کرده است. ورود این آثار به نیویورک با مراسمی ویژه و با حضور اوانس برگزار شد که به «کاوش حافظه، سوگ و زیبایی عجیبی که از تمایل ما به نزدیک نگه داشتن مردگان برمی‌خیزد» اختصاص داشت.
منبع: Smithsonian Magazine