خبرگزاری آریا - مستند، پیش از آنکه روایت یک داستان باشد، باید روایت حقیقت باشد؛ حقیقتی که از دل زندگی بیرون می‌آید، دغدغه‌ای را به تصویر می‌کشد و مخاطب را با مسئله‌ای روبه‌رو می‌کند که شاید پیش از آن کمتر به آن توجه داشته است. اصالت مستند زمانی حفظ می‌شود که کارگردان، به‌جای غرق شدن در داستان‌پردازی و دراماتیک‌کردن بیش از اندازه واقعیت، اجازه دهد خود زندگی، آدم‌ها و مسائلشان روایت را پیش ببرند.
مستند «یک وجبی آب» از همین منظر قابل تأمل است؛ اثری با محوریت زندگی سیدرضا هاشم‌نژاد، مردی که برای حفظ زادگاهش، آشوراده، تنها جزیره ایرانی دریای خزر، تلاش می‌کند. او می‌خواهد این سرزمین را نه‌فقط برای خودش، بلکه برای جهانیان معرفی کند و برای ماندگاری آن قدم بردارد. بیش از نیمی از عمرش را صرف ساخت مجموعه‌ای بوم‌گردی در زادگاهش کرده و در این مسیر با چالش‌ها و موانع بسیاری روبه‌رو شده است؛ اما آنچه او را همچنان به ادامه راه امیدوار نگه می‌دارد، باور به آینده و سرنوشت روشن تلاش‌هایش است. گویی برای او دست کشیدن از آشوراده، به معنای دست کشیدن از بخشی از هویت و ریشه‌های خودش است.
انتخاب این موضوع از سوی کارگردان و گروه سازنده، انتخابی هوشمندانه و شایسته توجه است؛ چراکه «یک وجبی آب» تنها روایت زندگی یک فرد نیست، بلکه دریچه‌ای به سوی بخشی از دغدغه‌ها و ظرفیت‌های مغفول‌مانده استان گلستان است. آشوراده تنها یک جزیره با جاذبه‌های طبیعی و گردشگری نیست؛ بخشی از هویت، سرمایه طبیعی و آینده این استان است؛ ظرفیتی که می‌تواند برای مردم منطقه فرصت‌های ارزشمندی ایجاد کند، اما در کنار آن با مسائل، محدودیت‌ها و چالش‌هایی نیز روبه‌روست.
شاید یکی از تلخ‌ترین واقعیت‌ها این باشد که گاهی تصمیم‌های بدون تدبیر، نگاه‌های کوتاه‌مدت و بی‌توجهی به ظرفیت‌های بومی، مسیر پیشرفت یک منطقه را دشوار می‌کنند. گلستان با تمام داشته‌های طبیعی، فرهنگی و انسانی‌اش، هنوز آن‌گونه که شایسته است، فرصت بروز و شکوفایی ظرفیت‌های خود را پیدا نکرده است.
اینجاست که اهمیت هنر و به‌ویژه سینمای مستند بیشتر از همیشه خود را نشان می‌دهد. هنر قرار نیست صرفاً زیبایی‌ها را به تصویر بکشد یا مخاطب را برای دقایقی سرگرم کند؛ گاهی باید چراغی بر تاریکی‌ها بیندازد، مسئله‌ای را به یاد بیاورد، صدای آدم‌هایی باشد که کمتر شنیده شده‌اند و مسئولان و جامعه را به تأمل وادارد.
شاید نتوان با یک مستند همه مشکلات آشوراده را حل کرد، اما می‌توان با زبان هنر، مسئله را درست روایت کرد، نگاه‌ها را متوجه آن ساخت و زمینه‌ای برای گفت‌وگو و مطالبه‌گری مسئولانه فراهم آورد.
«یک وجبی آب» برای من فراتر از رونمایی یک اثر مستند است؛ یادآوری این حقیقت است که گاهی برای زنده نگه داشتن یک سرزمین، باید آدم‌هایی باشند که با وجود تمام دشواری‌ها همچنان به آن دل بسته‌اند و دست از تلاش نمی‌کشند. شاید ارزش واقعی چنین آثاری نیز همین باشد؛ اینکه ما را وادار کنند از کنار داشته‌ها و دغدغه‌های سرزمینمان بی‌تفاوت عبور نکنیم.
سامان حاجی‌لری
تهیه‌کننده و کارگردان
مدیرعامل مؤسسه برنا نمای هیرکان
انتهای پیام