خبرگزاری آریا - بازگشت 30 میلیون مترمکعب از ظرفیت تولید گاز کشور به مدار بهره‌برداری را می‌توان نخستین نشانه عملی از روند احیای زیرساخت‌های انرژی پس از آسیب‌های واردشده در حملات اخیر دانست. هرچند هنوز بخش قابل توجهی از ظرفیت از مدار خارج‌شده نیازمند بازسازی و راه‌اندازی مجدد است، اما آغاز بازیابی تولید، از توان فنی و عملیاتی صنعت نفت برای مدیریت بحران و بازگرداندن پایداری به شبکه انرژی کشور حکایت دارد.
به گزارش شانا به نقل از روزنامه ایران، اعلام وزیر نفت مبنی بر بازگشت 30 میلیون مترمکعب از ظرفیت تولید گاز کشور به مدار بهره‌برداری، اگرچه در ظاهر یک خبر عملیاتی در حوزه انرژی است، اما در سطحی فراتر می‌توان آن را نشانه‌ای از روند احیای زیرساخت‌های آسیب‌دیده پس از تجاوزهای نظامی اخیر نیز دانست. براساس اعلام رسمی، در پی این حملات حدود 230 میلیون مترمکعب از ظرفیت تولید گاز کشور از مدار خارج شده بود؛ ازاین‌رو، بازگشت بخشی از این ظرفیت، هرچند هنوز با بازیابی کامل فاصله دارد، از منظر پایداری شبکه انرژی و مدیریت بحران اهمیت دارد.
زیرساخت‌های انرژی در همه کشورها ازجمله اهداف حساس در زمان جنگ و منازعه به شمار می‌روند, زیرا هرگونه اختلال در تولید و عرضه انرژی می‌تواند به‌طور مستقیم بر فعالیت نیروگاه‌ها، صنایع و حتی زندگی روزمره مردم اثر بگذارد. به همین دلیل، سرعت بازسازی و احیای تأسیسات آسیب‌دیده، یکی از شاخص‌های مهم در سنجش تاب‌آوری بخش انرژی به شمار می‌رود.
در این چهارچوب، بازگشت 30 میلیون مترمکعب از ظرفیت تولید گاز را می‌توان نشانه‌ای از فعال‌شدن بخشی از توان فنی و عملیاتی صنعت نفت برای جبران خسارت‌ها ارزیابی کرد. این اتفاق فقط به معنای راه‌اندازی دوباره چند تجهیز نیست، بلکه بیانگر آن است که در سطوح فنی، پشتیبانی و عملیاتی، امکان واکنش به‌نسبت سریع به اختلال‌های ایجادشده وجود دارد. ارزیابی خسارت، تأمین قطعات، انجام تعمیرات و بازگرداندن واحدها به مدار تولید، همگی بخشی از فرایندی هستند که در شرایط بحران اهمیت مضاعف پیدا می‌کنند.
اهمیت این تحول زمانی روشن‌تر می‌شود که آن را در نسبت با مفهوم «تاب‌آوری زیرساختی» بررسی کنیم. در ادبیات مدیریت بحران، تاب‌آوری فقط به معنای جلوگیری از آسیب نیست، بلکه به توان بازگشت یک سیستم به چرخه فعالیت در کوتاه‌ترین زمان ممکن پس از اختلال اشاره دارد. از این منظر، ظرفیت واقعی یک زیرساخت فقط با میزان تولید آن سنجیده نمی‌شود، بلکه سرعت بازیابی آن پس از آسیب نیز اهمیت دارد.
بازگشت بخشی از ظرفیت تولید گاز در شرایط کنونی از چند جنبه قابل توجه است. در سطح داخلی، هر میزان افزایش در تولید می‌تواند به پایداری بیشتر شبکه انرژی، کاهش فشار بر تأمین گاز در بخش‌های مختلف و ایجاد حاشیه اطمینان بیشتر برای نیروگاه‌ها و صنایع کمک کند. این موضوع به‌ویژه در شرایطی اهمیت دارد که مصرف گاز در کشور زیاد است و هر کاهش در ظرفیت تولید می‌تواند آثار مستقیم و غیرمستقیمی بر سایر بخش‌های اقتصادی بر جای بگذارد.
از منظر راهبردی نیز احیای بخشی از ظرفیت آسیب‌دیده این پیام را دارد که اختلال در زیرساخت‌های انرژی، لزوماً به معنای ازکارافتادن طولانی‌مدت این بخش نیست. هرچه زمان بازسازی کوتاه‌تر و روند احیا سریع‌تر باشد، اثرگذاری حملات بر زنجیره تأمین انرژی نیز محدودتر خواهد شد. به همین دلیل، توان بازگشت‌پذیری زیرساخت‌ها را می‌توان یکی از مؤلفه‌های مهم در کاهش آسیب‌پذیری کشور دانست.
البته بازگشت 30 میلیون مترمکعب از ظرفیت تولید به این معنا نیست که روند بازسازی به پایان رسیده است. با توجه به حجم ظرفیت از مدار خارج‌شده، هنوز بخش مهمی از تأسیسات آسیب‌دیده نیازمند تعمیر، بازسازی و راه‌اندازی دوباره است. ازاین‌رو، عدد اعلام‌شده را باید بیشتر به‌عنوان مرحله‌ای از فرایند احیا در نظر گرفت، نه نقطه پایان آن. اهمیت این مرحله در آن است که نشان می‌دهد مسیر بازگشت ظرفیت‌ها آغاز شده است و بخشی از شبکه توانسته دوباره وارد چرخه تولید شود.
در کنار عملیات بازسازی، مدیریت مصرف نیز همچنان یکی از مؤلفه‌های تعیین‌کننده در حفظ پایداری شبکه انرژی است. در شرایطی که بخشی از ظرفیت تولید کشور آسیب دیده، هر میزان صرفه‌جویی در مصرف گاز می‌تواند به کاهش فشار بر شبکه و تسهیل روند عبور از این دوره کمک کند. این موضوع با نزدیک‌شدن به فصل سرد، اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.
بازگشت 30 میلیون مترمکعب از ظرفیت تولید گاز را می‌توان تحولی مهم، اما میانی، در روند احیای بخش انرژی پس از حملات اخیر دانست. این عدد ازسویی نشان‌دهنده آغاز بازیابی بخشی از ظرفیت ازدست‌رفته است و از سوی دیگر، بر اهمیت آمادگی فنی، پشتیبانی عملیاتی و مدیریت بحران در صنعت انرژی کشور تأکید می‌کند. در چنین شرایطی، اهمیت ماجرا فقط در میزان تولید بازگشته خلاصه نمی‌شود، بلکه در این واقعیت است که زیرساخت انرژی توانسته بخشی از کارکرد خود را در فاصله‌ای به‌نسبت کوتاه بازیابی کند.
تقویت ناوگان حفاری در میدان‌های گازی خلیج فارس
ظرفیت حفاری دریایی در بخشی از پروژه‌های گازی خلیج فارس طی کمتر از 10 ماه افزایش یافته و تعداد دکل‌های فعال از 2 دستگاه به 4 دستگاه رسیده است؛ تغییری که می‌تواند بر سرعت پیشبرد برخی طرح‌های بالادستی، به‌ویژه در میدان‌های گازی جنوب کشور آن هم در بحبوحه جنگ، اثرگذار باشد. براساس اطلاعات منتشرشده، دکل‌های فعال در این ناوگان اکنون در پروژه‌هایی مانند توسعه فاز 11 میدان مشترک پارس جنوبی، پروژه اینفیل این میدان و میدان گازی بلال مشغول فعالیت هستند. این پروژه‌ها در زمره طرح‌هایی قرار دارند که پیشرفت آن‌ها از منظر افزایش ظرفیت تولید گاز و بهبود تراز انرژی کشور، اهمیت بسیاری دارند.
افزایش تعداد دکل‌های دریایی به این دلیل مهم است که حفاری، یکی از مراحل تعیین‌کننده و در عین حال زمان‌بر در توسعه میدان‌های دریایی به شمار می‌رود. در پروژه‌های فراساحلی، محدودیت تجهیزات، پیچیدگی عملیات و نیاز به هماهنگی‌های فنی و پشتیبانی، سبب می‌شود هر افزایش در توان اجرایی بتواند در زمان‌بندی کلی پروژه‌ها اثر بگذارد. از این منظر، 2 برابر شدن ظرفیت دکل‌های فعال را می‌توان نشانه‌ای از تلاش برای کاهش بخشی از گلوگاه‌های عملیاتی در پروژه‌های مهم گازی دانست. در سال‌های اخیر، پروژه‌های دریایی، به‌ویژه در بخش گاز، بیش از گذشته در کانون توجه قرار گرفته‌اند؛ موضوعی که هم به ضرورت افزایش تولید و هم به نیاز کشور برای مدیریت ناترازی انرژی مربوط می‌شود. در چنین شرایطی، توسعه ظرفیت حفاری نه‌فقط یک تغییر عملیاتی، بلکه بخشی از الزامات پیشبرد طرح‌هایی است که تأخیر در آن‌ها می‌تواند بر برنامه‌های تأمین انرژی نیز اثر بگذارد.
فاز 11 پارس جنوبی و پروژه‌های اینفیل در این میدان، از طرح‌هایی هستند که به دلایل مختلف فنی و اجرایی، همواره با حساسیت زیادی دنبال شده‌اند. میدان گازی بلال نیز از پروژه‌های مهمی است که پیشرفت آن می‌تواند در افزایش ظرفیت تولید نقش داشته باشد. به همین دلیل، اضافه‌شدن دکل‌های فعال در این پروژه‌ها می‌تواند به توزیع بهتر توان حفاری، پیشبرد هم‌زمان‌تر عملیات و کاهش بخشی از وقفه‌های اجرایی کمک کند. البته افزایش تعداد دکل‌ها به‌خودی‌خود به معنای رشد فوری تولید نیست. در صنعت بالادست، فاصله میان تجهیز کارگاه، حفاری، تکمیل چاه و رسیدن به تولید، فاصله‌ای واقعی و گاه طولانی است. به همین دلیل، اثر نهایی این افزایش ظرفیت زمانی روشن‌تر می‌شود که در پیشرفت فیزیکی پروژه‌ها، تکمیل چاه‌ها و ورود ظرفیت جدید به چرخه تولید نمود پیدا کند.
بااین‌حال، از منظر اجرایی، افزایش تعداد دکل‌ها را می‌توان از پیش‌نیازهای مهم برای سرعت‌گرفتن پروژه‌ها ارزیابی کرد. در میدان‌های مشترک، اهمیت زمان دوچندان است. هر میزان تأخیر در توسعه این میدان‌ها، افزون بر آثار اقتصادی، می‌تواند از منظر حفظ سهم تولید نیز اهمیت پیدا کند. به همین دلیل، تقویت ظرفیت حفاری در پروژه‌های مرتبط با این میدان‌ها، بیش از یک اقدام عادی اجرایی تلقی می‌شود و در عمل بخشی از راهبرد توسعه سریع‌تر پروژه‌های اولویت‌دار به شمار می‌آید. شرکت مجری این پروژه‌ها (پتروپارس) اعلام کرده افزایش ظرفیت ناوگان دکل‌های دریایی در بازه‌ای کمتر از یک سال انجام شده است و دکل‌های جدید در پروژه‌های اولویت‌دار به کار گرفته شده‌اند.
هرچند در اطلاع‌رسانی‌های رسمی، بر نقش این اقدام در تقویت تولید گاز تأکید شده، اما ارزیابی دقیق‌تر اثر آن نیازمند زمان و مشاهده نتایج عملیاتی در ماه‌های آینده است؛ به‌ویژه آنکه در پروژه‌های دریایی، افزایش ظرفیت اجرایی زمانی اهمیت نهایی خود را نشان می‌دهد که به تکمیل موفق عملیات حفاری و بهره‌برداری منجر شود. بااین‌حال، آنچه در شرایط کنونی اهمیت دارد، جهت‌گیری کلی این تحول است. افزایش ظرفیت حفاری در پروژه‌های دریایی نشان می‌دهد تمرکز بر بخش بالادستی گاز، همچنان یکی از محورهای اصلی در برنامه‌های توسعه‌ای حوزه انرژی است. در شرایطی که بخش بزرگی از امنیت انرژی کشور به پایداری تولید گاز وابسته است، تقویت تجهیزات عملیاتی در میدان‌های دریایی می‌تواند به‌عنوان یکی از نشانه‌های تلاش برای بالابردن سرعت اجرای پروژه‌ها ارزیابی شود.
افزایش تعداد دکل‌های فعال در پروژه‌های گازی خلیج فارس را باید بیش از آنکه یک تغییر عددی صرف دانست، به‌عنوان نشانه‌ای از تقویت توان اجرایی در بخش حفاری دریایی دید؛ ظرفیتی که اگر با تداوم عملیات، تکمیل چاه‌ها و پیشرفت واقعی پروژه‌ها همراه شود، می‌تواند در ماه‌های پیش‌رو بر روند توسعه میادین گازی و افزایش ظرفیت تولید اثر ملموس‌تری بگذارد.
منبع: روزنامه ایران