خبرگزاری آریا - ماجرا از یک خانه آسیبدیده در جریان جنگ رمضان آغاز شد؛ خانهای که اصابت آن توسط دشمن آمریکایی-صهیونیستی، تنها خسارت به یک بنا نبود، بلکه داغی سنگین بر دل یک خانواده گذاشت. یک بانوی البرزی در جریان این حادثه، مادر خود را از دست داد و برای بازسازی و دریافت مجوزهای لازم به مسیرهای اداری مراجعه کرد.
ماجرا از یک خانه آسیبدیده در جریان جنگ رمضان آغاز شد؛ خانهای که اصابت آن توسط دشمن آمریکایی-صهیونیستی، تنها خسارت به یک بنا نبود، بلکه داغی سنگین بر دل یک خانواده گذاشت. یک بانوی البرزی در جریان این حادثه، مادر خود را از دست داد و برای بازسازی و دریافت مجوزهای لازم به مسیرهای اداری مراجعه کرد.
ماجرا از یک خانه آسیبدیده در جریان جنگ رمضان آغاز شد؛ خانهای که اصابت آن توسط دشمن آمریکایی-صهیونیستی، تنها خسارت به یک بنا نبود، بلکه داغی سنگین بر دل یک خانواده گذاشت. یک بانوی البرزی در جریان این حادثه، مادر خود را از دست داد و با اندوهی عمیق، برای بازسازی و دریافت مجوزهای لازم به مسیرهای اداری مراجعه کرد.
پیش از این، مجتبی عبداللهی، استاندار البرز، با تأکید بر حمایت از آسیبدیدگان جنگ تحمیلی، دستور داده بود برای صدور پروانه ساخت و مجوزهای مرتبط با بازسازی اماکن آسیبدیده، هزینهای از این افراد دریافت نشود. این دستور، دستگاههای اجرایی مرتبط را نیز دربر میگرفت و حتی در خصوص نظام مهندسی استان نیز بر عدم دریافت وجه تأکید شده بود.
در همین راستا، استاندار البرز، صفری معاون هماهنگی امور عمرانی استانداری را نیز مأمور کرد تا موضوع آسیبدیدگان جنگ را به صورت جدی و ویژه پیگیری کند. صفری نیز در ادامه این مأموریت، جلسات جداگانهای با دستگاهها و مجموعههای مرتبط برگزار کرد تا روند رسیدگی به امور این خانوادهها تسهیل شده و موانع موجود در مسیر بازسازی و دریافت مجوزهای لازم برطرف شود.
با این حال، در جریان مراجعه این بانوی آسیبدیده به یکی از بخشهای مرتبط با نظام مهندسی، وجهی از وی مطالبه شد؛ موضوعی که با توجه به شرایط روحی و داغ سنگینی که بر دوش او بود، موجب ناراحتی و اعتراض وی شد.
نظام مهندسی در ساختار حقوقی خود نهادی غیردولتی و دارای ماهیت خصوصی است و همین موضوع، بخشی از پیچیدگی ماجرا بود؛ اما برای فردی که خانهاش آسیب دیده و مهمتر از آن، مادرش را در همان حادثه از دست داده بود، این تفاوتهای اداری نمیتوانست از سنگینی مطالبهای که با آن مواجه شده بود، کم کند.
این بانوی داغدار در اوج ناراحتی، اقدام به ضبط و انتشار یک کلیپ اعتراضی در فضای مجازی کرد؛ کلیپی که بخشی از آن، با برداشتهایی فراتر از اصل ماجرا، در فضای رسانهای بازتاب پیدا کرد و این تصور را ایجاد کرد که گویا مدیریت استان نسبت به وضعیت این بانوی آسیبدیده بیتوجه بوده است.
استاندار، به جای پاسخ رسانهای، دعوت به گفتوگو کرد
عبداللهی پس از اطلاع از موضوع، به جای ورود به یک مجادله رسانهای، این بانوی آسیبدیده را دعوت کرد تا رو در رو صحبت کنند؛ دیداری که در آن استاندار با سعهصدر پای صحبتها، گلایهها و حتی انتقادهای صریح او نشست.
عبداللهی در این دیدار خطاب به این بانوی داغدار گفت:
«شما داغدار هستید و شاهد از دست دادن و شهادت مادرتان بودهاید. ما هر کاری هم انجام دهیم، نمیتوانیم این داغ را جبران کنیم. من شرایط و ناراحتی شما را درک میکنم.»
استاندار در ادامه، بدون اینکه اصل گلایه او را نادیده بگیرد، با صراحت گفت:
«هر آنچه در آن کلیپ خطاب به من گفتید، حق شما بوده و من آن را میپذیرم.»
این جمله شاید مهمترین بخش این دیدار بود؛ جایی که به جای آنکه اعتراض یک شهروند به یک موضوع اداری، به تقابل میان مردم و مسئولان تبدیل شود، استاندار اصل ناراحتی یک مادر داغدار را به رسمیت شناخت.
عبداللهی سپس از او پرسید:
«چرا قبل از اینکه کار به اینجا برسد و اینقدر عصبانی شوید، با من تماس نگرفتید و برای ملاقات مراجعه نکردید؟»
«فکر نمیکردم شما تا این اندازه وارد مسائل مردم شوید»
پاسخ این بانوی آسیبدیده، بخش دیگری از ماجرا را روشن کرد.
او در پاسخ گفت که پیش از این، در دیدارهای مردمی استاندار حضور داشته و حتی از نزدیک شاهد رسیدگی به مسائل و مشکلات مردم بوده است؛ اما در مسیر پیگیری موضوع شخصی خود، با افرادی مواجه شده که او را ناامید کرده بودند.
به گفته این بانوی آسیبدیده، برخی به او گفته بودند که مراجعه به مسئولان فایدهای ندارد، کاری انجام نمیشود و بهتر است پیگیری نکند. او نیز در شرایط روحی سختی که پس از از دست دادن مادرش داشت، تحت تأثیر این حرفها قرار گرفته و تصور کرده بود مراجعه و پیگیری بیشتر نتیجهای نخواهد داشت.
او در این دیدار خطاب به استاندار گفت:
«ببخشید. واقعاً نمیدانستم شما در این سطح وارد موضوعات مردم میشوید و برای حل مشکلات آنها پیگیری میکنید.»
مسئله، همانجا روی میز استاندار حل شد
عبداللهی پس از شنیدن توضیحات این بانوی آسیبدیده، موضوع را به صورت مستقیم بررسی و برای رفع مشکل دستور لازم را صادر کرد تا روند امور مطابق دستور قبلی استان درباره حمایت از آسیبدیدگان جنگ دنبال شود.
این در حالی است که پیگیری موضوع آسیبدیدگان جنگ، پیش از این نیز در سطح مدیریت استان دنبال شده بود و معاون هماهنگی امور عمرانی استانداری، به دستور استاندار، جلسات جداگانهای را برای بررسی مسائل و موانع این خانوادهها برگزار کرده بود.
استاندار البرز در این دیدار تأکید کرد که فلسفه ملاقاتهای مردمی، تماسهای برخط و ارتباط مستقیم با شهروندان همین است که هیچکس برای رساندن صدای خود مجبور نباشد مسیرهای پیچیده و طولانی را طی کند.
عبداللهی هر سهشنبه به صورت چهرهبهچهره با مردم دیدار میکند و از طریق سامد 111 نیز به صورت برخط پاسخگوی مسائل و درخواستهای شهروندان است. همچنین در حاشیه حضور در نماز جمعه نیز موضوعات و دغدغههای مردم را پیگیری میکند.
با این حال، تجربه این بانوی آسیبدیده نشان داد که گاهی یک فاصله ساده میان «وجود یک مسیر برای بیان مشکل» و «اعتماد به اینکه این مسیر واقعاً نتیجه میدهد» میتواند یک مسئله قابل حل را به یک اعتراض عمومی تبدیل کند.
مسئلهای که میتوانست به سوءتفاهم ختم شود، به گفتوگو رسید
آنچه در این ماجرا اهمیت دارد، نه صرفاً مطالبه یک وجه یا یک فرآیند اداری است؛ بلکه نحوه مواجهه با یک شهروند داغدار است.
یک سوءتفاهم اداری میتوانست در فضای مجازی باقی بماند و روایتهای مختلفی درباره آن شکل بگیرد؛ اما با دعوت استاندار از این بانوی آسیبدیده، گفتوگوی مستقیم جای قضاوت از راه دور را گرفت.
عبداللهی نه تنها از شنیدن گلایههای او پرهیز نکرد، بلکه در برابر انتقاد صریح این شهروند گفت که آنچه خطاب به او گفته شده را میپذیرد و در عین حال، با یک دستور مشخص، موضوع را برای حل شدن پیگیری کرد.
در نهایت، شاید مهمترین پیام این ماجرا همین باشد: پشت هر اعتراض، پیش از آنکه یک تیتر رسانهای وجود داشته باشد، یک انسان وجود دارد؛ انسانی با مسئله، دغدغه و گاهی داغی که هیچ بخشنامه و دستور اداری قادر به جبران آن نیست.
و در چنین شرایطی، مسئولیت یک مدیر فقط صدور دستور نیست؛ گاهی باید بنشیند، بشنود، حتی انتقاد را بپذیرد و بعد برای حل مسئله اقدام کند.
این بار نیز ماجرا از یک کلیپ اعتراضی آغاز شد، اما پایان آن نه در فضای مجازی، بلکه پشت یک میز و در گفتوگوی مستقیم یک مسئول با شهروندی داغدار رقم خورد.