خبرگزاری آریا - نصراله آبادیان معاون شهرسازی و معماری شهردار تهران طی یادداشتی به اهمیت توسعه حمل‌ونقل عمومی و یکپارچه در رونق گردشگری "ری" پرداخت.
ری از کانون‌های دیرپای تمدن و شهرنشینی ایران است. شواهد استقرار در چشمه‌علی، آثار دوره‌های پیش از اسلام و گستره شهر در دوره اسلامی، از تاریخی حکایت می‌کنند که شناخت آن برای فهم میراث شهری ایران اهمیت دارد. در کنار این آثار، حرم حضرت عبدالعظیم(ع) و مجموعه‌های مذهبی و آرامگاهی، ری را به شهری با هویت زیارتی متمایز تبدیل کرده است. این میراث، هم موضوعی برای شناخت تاریخ و فرهنگ ایران است و هم بخشی از زندگی و تعلق‌خاطر مردم؛ ظرفیتی برای میزبانی از زائران و گردشگران ایرانی و خارجی که باید با حفاظت از آثار و احترام به زندگی شهر همراه باشد. طرح جامع تهران نیز با معرفی ری به‌عنوان «مرکز شهری تاریخی ـ مذهبی»، جایگاهی فراتر از یک محدوده مسکونی در جنوب پایتخت برای آن قائل شده است. این نقش، در چارچوب توزیع مرکزیت و شکل‌گیری مجموعه‌ای از مراکز شهری و فراشهری تعریف می‌شود. از این منظر، تقویت گردشگری ری بخشی از سیاست توسعه متوازن تهران به‌شمار می‌رود؛ فرصتی برای توجه بیشتر به ظرفیت‌های فرهنگی-مذهبی جنوب شهر و گسترش خدمات و فعالیت‌هایی که بر هویت خود این پهنه تکیه دارند. تحقق چنین جایگاهی، علاوه بر حفاظت و معرفی میراث، به فراهم‌کردن امکان دسترسی آسان و فراگیر به آن نیز وابسته است. مسئله بنیادینی که کمتر به آن توجه می‌کنیم این است که ارزش تاریخی و معنوی یک مقصد، به‌تنهایی برای رونق گردشگری کافی نیست. زمان، هزینه و دشواری رسیدن به آن نیز در تصمیم مردم برای سفر و کیفیت تجربه‌شان نقش دارد. حمل‌ونقل عمومی منظم و قابل اتکا می‌تواند زیارت و بازدید را برای جمعیت بیشتری امکان‌پذیر کند و فرصت بیشتری برای حضور در مقاصد باقی بگذارد. این امر به‌معنای اهمیت پیوستگی خدمات حمل‌ونقل و سهولت رفت‌وآمد میان جاذبه‌های گردشگری است که امروزه در تقاطع مطالعات حوزه گردشگری و حمل‌ونقل موردتوجه پژوهشگران و سیاستگذاران شهری قرار گرفته است.
برای ری، معنای این دسترسی کاملا روشن است؛ شهروندان ما و گردشگران داخلی و خارجی باید بتوانند به‌واسطه شبکه یکپارچه حمل‌ونقل همگانی باکیفیت به مقاصد مختلف گردشگری در این منطقه دسترسی داشته باشند تا علاوه بر افزایش ظرفیت‌های موجود گردشگری و فعال‌شدن ظرفیت‌های بالقوه دیگر، شاهد ارتقای کیفی تجربه گردشگری فرهنگی- مذهبی نیز باشیم. اهمیت سرمایه‌گذاری در حمل‌ونقل عمومی را باید با همین تغییر در امکان حضور مردم سنجید؛ هم شمار بیشتری بتوانند سفر کنند و هم سفر برای آنان همراه با تجربه معنوی بدون مشکل شود. در نبود چنین شبکه یکپارچه دسترسی برای همه، علاوه بر مغفول‌ماندن ظرفیت‌های عظیم این منطقه در حوزه توسعه و اشاعه فرهنگ آیینی و تاریخی، مشکلات و معضلات در دسترسی کارآمد به مقاصد منجر به تنزل کیفیت سفر در تجربه گردشگران خواهد شد و تجربه معنوی آنها را تحت‌تأثیر قرار خواهد داد.
اقداماتی چون توسعه جنوبی خط6 مترو و آماده‌سازی ایستگاه میدان حضرت عبدالعظیم(ع) که در آستانه افتتاح است، اهمیت مستقیمی برای آینده گردشگری ری دارد. این پروژه می‌تواند دسترسی به محدوده حرم و هسته تاریخی شهر را تسهیل کند و در افق بلندمدت‌تر، توسعه پیش‌بینی‌شده خط11 نیز ظرفیت پیوند بهتر ری با غرب و جنوب‌غرب تهران را دارد. این سرمایه‌گذاری‌ها فرصتی برای گسترش گردشگری ری هستند و باید با بهبود مستمر خدمات بازدید و زیارت همراه شوند. در مناسبت‌هایی مانند اربعین که راه‌رفتن جمعی، خود بخشی از تجربه آیینی است، نقش حمل‌ونقل عمومی بیشتر آشکار می‌شود. خدمات مترو و اتوبوس می‌تواند رسیدن به مسیر مراسم و بازگشت پس از آن را آسان‌تر کند و برای افرادی که توان پیمودن همه مسیر را ندارند، امکان مشارکت فراهم آورد. تجربه خدمات ویژه مترو برای پیاده‌روی جاماندگان اربعین نیز نشان‌دهنده همین نقش پشتیبان است. اطمینان از امکان بازگشت، به‌ویژه برای سالمندان و خانواده‌های همراه کودک، باید جزئی از کیفیت میزبانی شهر از زائران باشد.
باید توجه کنیم که گردشگری مذهبی و آیینی ری با خاطره، تعلق‌خاطر و زندگی جمعی مردم ما پیوند دارد. زیارت حرم، حضور در مراسم و دیدار با مکان‌های تاریخی مختلف، ارزش‌هایی فراتر از یک بازدید گذرا دارند. برای چنین شهری، تسهیل رفت‌وآمد می‌تواند امکان زیارت‌های خانوادگی و حضور تکرارشونده را بیشتر کند و به تداوم ارتباط مردم با مکان‌های مذهبی و تاریخی یاری برساند. همراهی توسعه شبکه با خدمات منظم، ساعات کار متناسب با مراسم و رفت‌وآمد ایمن میان ایستگاه‌ها و فضاهای زیارتی ضرورت دارد. هدف باید فراهم‌کردن حضور آسوده‌تر و محترمانه‌تر باشد. تقویت حمل‌ونقل همگانی همچنین فرصتی است که به‌جای اختصاص فضای بیشتر پیرامون آثار به تردد و توقف خودرو، برای پیاده‌روی، مکث و حضور جمعی جا باز کنیم و فضاهای انسان‌محور را در کنار مقاصد گردشگری‌مان توسعه دهیم. اینها مستقیما بر تجربه معنوی زائران و گردشگران ما تأثیر می‌گذارند. توسعه حمل‌ونقل همگانی، از تکمیل دسترسی‌های مترویی پیش‌رو تا تقویت اتوبوسرانی و مسیرهای پیاده، از پایه‌های تحقق جایگاه گردشگری و تمدنی ری است. این سرمایه‌گذاری، در پیوند با حفاظت میراث و مشارکت مردم، می‌تواند فاصله میان ارزش‌های تاریخی شهر و امکان بهره‌مندی عمومی از آنها را کمتر کند. چشم‌انداز مطلوب، شهری است که مردم بیشتری بتوانند به آن سفر کنند، زیارت و بازدید را با آسودگی تجربه کنند و ساکنانش نیز سهمی واقعی از فرصت‌های این رونق داشته باشند.
انتهای پیام/