خبرگزاری آریا - رئیس صندوق بین المللی توسعه کشاورزی در مورد بحران غذایی پس از بحران انرژی، در پی تنش در تنگه هرمز و جنگ اوکراین هشدار داد.
به گزارش سرویس بین الملل خبرگزاری آریا ؛ به نقل از خبرگزاری فرانسه، آلوارو لاریو، رئیس صندوق بین المللی توسعه کشاورزی، هشدار داد: قیمت‌های جهانی محصولات کشاورزی در سه ماهه سوم سال جاری میلادی، 13 درصد افزایش یافته و این روند در حال شتاب گرفتن است.
رئیس صندوق بین المللی توسعه کشاورزی گفت: افزایش اخیر قیمت انرژی ناشی از تنش‌ها در منطقه خاورمیانه (غرب آسیا)، هزینه کود‌های شیمیایی و سوخت را به شدت افزایش داده و در نتیجه، هزینه‌های تولید کشاورزی و حمل و نقل را بالا برده است.
در حوزه کشاورزی و زراعت، در منطقه جنوب صحرای آفریقا، به نظرم بسیاری از رهبران بسیار علاقه‌مند هستند. حتی در توکیو، گفت‌و‌گو‌های زیادی با رسانه‌های آنجا داشتم. آنچه در حال حاضر شاهد آن هستیم، بروز تکانه‌های متعددی است. یکی از آنها مربوط به بخش انرژی است که طبیعتا شامل سوخت می‌شود، اما کود‌های شیمیایی را نیز در بر می‌گیرد.
همچنین شاهد تکانه‌هایی در بخش عرضه هستیم که ناشی از اختلال در تجارت است؛ چه به دلیل محدودیت‌ها در دریای سیاه در جریان جنگ میان اوکراین و روسیه، چه در تنگه هرمز یا دیگر نقاط راهبردی. واقعیت این است که این وضع موجب افزایش هزینه‌های حمل و نقل و همچنین افزایش هزینه‌های تولید مواد غذایی برای بسیاری از کشاورزان خرد شده است. در نتیجه، آنچه می‌بینیم بیشتر به شکل یک «بحران هزینه زندگی» نمود پیدا می‌کند.
بنابراین، در 6 تا 9 ماه آینده، شاهد تداوم افزایش قیمت مواد غذایی خواهیم بود و به بیان دیگر، حتی تورم در بخش مواد غذایی نیز ادامه خواهد داشت که بیشترین تأثیر منفی را بر افرادی خواهد گذاشت که توان مالی کمتری دارند.
در سطح جهانی نیز شاهد آن هستیم که تقریبا از هر سه نفر در جهان، یک نفر توانایی تأمین یک رژیم غذایی سالم را ندارد. بنابراین، به نظر من هزینه یک رژیم غذایی سالم که به معنای افزایش قیمت حبوبات، سبزیجات و گوشت است، تأثیر به سزایی بر توانایی خرید و مصرف مردم دارد.
هم زمان، با پدیده «اِل نینیوی بسیار شدید» مواجه هستیم؛ برای نمونه، در آمریکای مرکزی، در کشور‌هایی همچون السالوادور و هندوراس، شاهد از بین رفتن محصولات ذرت یا لوبیا بوده‌ایم. در هند نیز شاهد تغییرات مکرر در الگو‌های بارش‌های موسمی هستیم که منجر به کاهش شدید دسترسی به آب نسبت به گذشته شده است. به عنوان مثال، در هند، تقریبا نیمی از زمین‌های کشاورزی به بارندگی وابسته است.
بنابراین، این وضع در کشور‌های مختلف، تأثیرات بسیار متفاوت و قابل توجهی خواهد داشت. کشور‌هایی که وابستگی بیشتری به نهاده‌هایی مانند کود و سوخت دارند و از نظر تولید داخلی کمتر خودکفا هستند، بیشترین آسیب را متحمل خواهند شد. از این رو، یکی از درس‌های مهم در مورد «تاب آوری» این است که باید تأمین کنندگان خود را متنوع کنید و همچنین در زنجیره‌های ارزش و انواع محصولاتی که در حال حاضر در آنها خودکفا هستید، تنوع ایجاد کنید.
به این ترتیب، امنیت غذایی در بسیاری از کشور‌ها به مسئله‌ای در سطح امنیت ملی تبدیل شده است؛ و این همان چیزی است که اکنون شاهد آن هستیم. در کوتاه مدت، دولت‌ها کار چندانی نمی‌توانند انجام دهند. مثلا می‌توانند قیمت کود‌های شیمیایی را یارانه‌ای کنند، یا از طریق تخصیص یارانه از سوخت حمایت کنند. اما نکته مهم این است که این تکانه‌ها در گذر زمان همچنان ادامه خواهند داشت. بنابراین، مهم‌ترین درس این است که همان طور که اشاره کردید، ما باید برای سه تا پنج سال آینده، تاب آوری ایجاد کنیم.
کاملا روشن است که کشاورزی یک کسب و کار محسوب می‌شود و پایه و اساس آن، سلامت خاک و دسترسی به آب است. هر دوی این موارد نیز به شدت تحت تأثیر تغییرات اقلیمی قرار دارند. آنچه واقعا باید انجام دهیم، تلاش برای جذب سرمایه گذاری است؛ نه تنها در زمینه کاهش اثرات تغییرات اقلیمی، بلکه برای سازگاری با آن. بخش بزرگی از منابع مالی اختصاص یافته به مسائل اقلیمی، بر کشاورزان خرد یا حوزه کشاورزی متمرکز نیست. کمتر از یک درصد از کل این منابع مالی به کشاورزان خرد اختصاص می‌یابد.