خبرگزاری آریا - انتشار ویدئویی از مراسم عزاداری در قم به شناسایی عادل طاهری و پایان 18 سال چشم‌انتظاری خانواده‌اش در ساری منجر شد؛ بازگشتی که پدرش فرصت دیدن آن را پیدا نکرد.
ماجرا از پوشش یک مراسم سوگواری در قم توسط یک بلاگر مذهبی شروع شد و به پایان 18 سال چشم‌انتظاری یک خانواده در ساری رسید و حالا «عادل طاهری» که نزدیک به 2 دهه فقط نامی از او بین خانواده و آشنایانش به جا مانده بود، در صدر خبرهای فضای رسانه‌ای مازندران و کشور قرار بگیرد.
چند روز پیش «مینا حیدری» از فعالان فضای مجازی، ویدئویی از یک مراسم عزاداری شب‌های فاطمیه در آسایشگاه توان‌یابان ذهنی شهر قم منتشر کرد؛ ویدئویی که کیلومترها دورتر، رد پایی از یک گمشده در شمال ایران را به دوستان و اعضای خانواده‌اش نشان داد و خانواده‌ای را به آرزوی 18 ساله‌شان رساند.
در میان جمعیت سینه‌زن و عزادار حضرت فاطمه (س)، چهره‌ای آشنا دیده می‌شد؛ دست‌کم اهالی محله دخانیات ساری این جوان را خوب به خاطر دارند؛ «عادل طاهری افراچالی» پسری که 18 سال پیش برای دیدار برادرش به تهران رفت. 23 آبان آن سال ناپدید شد. خانواده‌اش سال‌ها به دنبالش گشتند، اما اثری از او نیافتند. تا این‌که 18 سال بعد، در آبان ردی از عادل پیدا شد و پس از برقراری تماس تصویری، بالاخره در روز 23 آبان عادل و خانواده‌اش دوباره به هم رسیدند.
«عادل پیدا بیه!»؛ این جمله حال‌وهوای لحظه‌ای را توصیف می‌کند که خانواده پس از 18 سال، تصویر عزیز گمشده‌شان را در آن ویدئو دیدند.
برگردیم به سال 1387؛ به روزهایی که خانواده برای پیدا کردن عادل دست به هر کاری زدند.
دقیقا همین روزهای 18 سال پیش، یعنی در نیمه دوم آبان 1387 بود که برادر بزرگ عادل، به خانه برگشت و متوجه شد عادل نیست. ابتدا تصور کرد عادل برای مدتی از خانه خارج شد. با خودش گفت لابد برمی‌گردد. ساعت‌ها گذشت، اما خبری نشد. سپس جست‌وجوها آغاز شد.
اهالی محله دخانیات ساری به کمک خانواده آمدند. گروه گروه و دسته‌دسته، خیابان‌های تهران و شهرهای مازندران را گشتند، بلکه نشانی از عادل پیدا کنند؛ اما انگار آب شده بود.
خانواده اطلاعیه مفقودی را در روزنامه منتشر کردند. در این آگهی آمده بود: « عادل طاهری افراچالی که دارای معلولیت ذهنی است و قادر به حرف زدن نیست، از خانه خارج شده و تاکنون خبری از او در دست نیست. از شما بزرگواران تقاضا داریم اگر اطلاعی از او دارید، با شماره‌های زیر تماس بگیرید و این خانواده نگران را خوشحال کنید و مژدگانی دریافت نمایید. »
نه ماه‌ها، که سال‌ها یکی پس از دیگری گذشتند؛ عادل اما برنگشت. پدر و مادر چشم‌انتظارش هر راهی را که به ذهن‌شان می‌رسید، امتحان کردند. اطرافیان نقل می‌کنند پدر عادل به همراه یکی از دوستانش درباره سرنوشت او با دفتر آیت‌الله بهجت تماس گرفتند، به آن‌ها گفته شد: «او زنده است، سرانجام بازخواهد گشت...»
تمام این سال‌ها، والدین امیدشان را از دست ندادند. می‌گفتند: «در خانه را نبندید؛ عادل بالاخره برمی‌گردد!» گویی منتظر بودند روزی پسرشان از راه برسد، وارد همان خانه قدیمی شود.
پدر عادل پارسال از دنیا رفت؛ بی‌آن‌که فرصت دیدار دوباره فرزندش را پیدا کند و خبر پیدا شدن او را بشنود. و حالا پس از 18 سال، اتفاقی افتاده بود که شاید هیچ‌کس تصورش را نمی‌کرد.
ویدئوی منتشرشده از مراسم عزاداری آسایشگاه معلولان در قم، ناگهان به نقطه اتصال دو دنیای دور از هم تبدیل شد؛ از یک طرف آسایشگاه محل نگهداری عادل در قم و از طرف دیگر خانه‌ای در شمال ایران که سال‌ها چشم‌انتظار بازگشت او بود.
یکی از اهالی، اتفاقی چهره آشنای عادل را در میان جمعیت شناخت؛ همان بچه سربه‌زیر دخانیات. موضوع را به خانواده و نزدیکان اطلاع داد و همه برای برقراری ارتباط تصویری با خانه مادر عادل جمع شدند. هیجان و ناباوری همه‌جا را فرا گرفت.
عادل در تمام این سال‌ها در یکی از مراکز نگهداری افراد دارای معلولیت ذهنی در قم زندگی می‌کرد؛ اما چون هنگام ورود به مرکز، هویتش مشخص نبود، به‌عنوان فرد مجهول‌الهویه ثبت شده بود و نام «حمید ایوبی» را برایش انتخاب کرده بودند.
مینا حیدری که ابتدا از اتفاق بزرگی که قرار بود در پی انتشار این ویدئو رخ دهد خبر نداشت، از طریق پوریا عالی‌پور، دیگر بلاگر ساروی، در جریان ماجرا قرار گرفت. چیزی شبیه معجزه در حال رخ دادن بود؛ شب شهادت حضرت زهرا (س)، 18 سال فراق به پایان می‌رسید و چشم‌انتظاری یک مادر تمام می‌شد.
حیدری، به‌عنوان حلقه وصل این اتفاق، خودش را به آسایشگاه رساند تا به اضطراب این خانواده پایان بدهد. صدای ویدئو پیداست: «خودشه! خودشه! عادل پیدا بیه!»
این چند ثانیه سینه‌زنی عادل در میان جمعیت، حتماً هدیه‌ای الهی به خانواده چشم‌انتظار بود.
تلخی ماجرا آن‌جاست که پدر عادل سال گذشته از دنیا رفت و فرصت شنیدن این خبر و دیدار دوباره فرزندش را پیدا نکرد. مادر اما هنوز هست؛ همان مادری که در تمام این سال‌ها امیدش را از دست نداد.
حالا تصور کنید حال مادری را که پس از 18 سال انتظار، بالاخره خبر پیدا شدن پسرش را می‌شنود؛ مادری که سال‌ها با یک امید زندگی کرد و امیدوارانه تکرار کرد: «در خانه را نبندید؛ عادل بالاخره برمی‌گردد!» حالا آن امید به واقعیت تبدیل شده است.