خبرگزاری آریا- با نزدیک شدن به ایام اربعین، فراتر از یک تقویم مذهبی، با یک پدیده اجتماعی و معنوی روبهرو هستیم که تپشِ قلبِ تاریخ را در عصر حاضر به رخ میکشد. آمادگی برای استقبال از این ایام، تنها به معنای آمادهسازی برای یک سفر یا برگزاری یک مراسم سنتی نیست؛ بلکه در واقع، نوعی «آمادگیِ روحی و فکری» برای تجدید میثاق با اصالتهای اعتقادی و بازخوانیِ هویتِ ملی-مذهبی است که در مسیرِ کربلا معنا مییابد.
اربعین، نقطه عطفی است که در آن، مرز میان «ایمانِ قلبی» و «عملِ اجتماعی» فرو میریزد. در این مسیر، دین از حیطهی انتزاعی و نظری خارج شده و به یک حرکتِ پویا و ملموس بدل میشود. آنچه در مسیرهای پیادهروی شاهد آن هستیم، تبلورِ پیوندِ عمیق میان باور و رفتار است؛ جایی که هر قدم، نمادی از حرکت به سوی حقیقت و هر قطرهی عرق، گواهی بر استواری بر سرِ پیمان است. در اربعین، دین به معنای واقعی کلمه، در خدمتِ انسانیت قرار میگیرد و ایمان، به نیرویی محرک برای خدمترسانی به دیگران تبدیل میشود.
یکی از برجستهترین ابعاد اربعین، جلوهی بینظیرِ اخلاقِ اجتماعی است. در مسیری که میلیونها انسان از طیفهای مختلف جغرافیایی، زبانی و اقتصادی گرد هم میآیند، مفاهیمِ برادری، همبستگی و ایثار، از حالتِ شعار خارج شده و به واقعیتِ عینی بدل میشوند. مشاهدهی صحنهی خدمترسانیِ بیچشمداشتِ موکبان، نمادی از بالاترین سطحِ اخلاقِ انسانی است؛ جایی که «دیگری» نه یک بیگانه، بلکه برادرِ مسیر و میهمانِ عشق تلقی میشود. این نوع برخورد و این سطح از ایثار، در واقع الگویی است که میتواند بحرانهای اجتماعیِ عصر حاضر، از جمله خودخواهی و فردگرایی را درمان کند.
در دنیای پرآشوب امروز که تلاطمِ ارزشها و بحرانهای هویتی، جوامع را با چالشهای جدی روبهرو کرده است، اربعین به مثابه یک «لنگرگاهِ هویت» عمل میکند. این مراسم، به ما میآموزد که هویتِ واقعی، نه در تعلقاتِ گذرا، بلکه در پیوند با ارزشهای ماندگار و اصولِ حقه بنا شده است. اربعین، یادآور این حقیقتِ بزرگ است که حقیقت، هرچند در ابتدا مظلوم و تنها به نظر برسد، اما در نهایت با تکیه بر استواریِ مؤمنان، بر باطل چیره خواهد شد. این مسیرِ پرپیچوخم، تنها با قدمهای استوارِ کسانی پیموده میشود که از ناملایمات زمانه، هراسی ندارند و هدفشان تنها رضای حق و ایستادگی بر سرِ عدالت است.